‘Temet Nosce’ en basit tanımıyla kendini tanı, kendini bil gibi bir anlam içerir. İlk bakışta önemsiz bir ifade gibi gözükse de inan bana bir insanın kendini tanıyabilmeyi başarması hayatı boyunca ulaşabileceği en büyük gölgeliklerden birisidir.
‘’…Ama sen sanki insan olmaktan çıkıp başka bir şeye dönüşmeyi kafaya takmış görünüyorsun, asıl istediğin ağaçlara yakın olmak filan değil, orman senin için sanki fiziksel bir sıçrama yapabileceğin bir rampa… Sapkınlık bu, insanın ormanı böyle hissedebilmesi için bünyesel bir sorunu olmalı, kimyasında bir bulanıklık… İnsan diğer canlılarla daha eşit bir ilişki özlemi içinde olabilir, bunu istemek çok da iyi, güzel bir şey ama senin gönlünde yatan sanki bu değil, bana artık, neden ben Tanrı değilim diye dertleniyormuşsun gibi geliyor… Ama dertlen istediğin kadar… Kuş bile böcek bile olmazsın, insansın işte kabul etmen gerekir bunu… Belirlenmiş biçimler, birinden ötekine geçiş imkansız, en azından ölmeden… Zaten hep dışımızdaki varlıklar demiyor muyuz? Yaprak senin elinde solup gider, onu canlı tutma gücün yok, düşünsene ölmüş yaprakları duvara iğneliyorsun, ama insan insanı soluğuyla, sesiyle diriltebilir, ya da bakışlarıyla…’’