Durmaksızın yürüyordu. Bir sekilde huzura kavuşmak isteğiyle yanıp tutuşuyordu ama bunu nasıl başaracağını bilmiyordu. Geçen herher dakika üstesinden gelemediği başka yeni bir duygu kaplıyordu içini: Bu etrafını dolduran her insana karşı duyduğu hiçbir sekilde sonu gelmeyen sabit kötü ve kin dolu,fiziksel bir tiksintiydi.
Çok yorgunum ama uyumak istemiyorum. Yapacağım çok şey var, hayatın sonsuza dek süreceğini sandığım günlerde hep ertelediğim şeyler bunlar, sonra hayatın yaşanmaya değmeyeceğine inanmaya başlayınca da unuttuğum.
Paulo Coelho