Büşra.
@Busraeriim
İstanbul Üniversitesi| Matematik
7 Aralık
120 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir mektupta Wilde, karakterlerin kendisini yansıttığını belirtmiştir. "Basil Hallward kendi hakkımda düşündüklerim: Lord Henry dünyanın hakkımda düşündükleri: Dorian -belki başka yaşlarda- olmak istediğim."
Bu kitap ve yazar hakkında söyleyecek o kadar çok şeyim var ki baştan belirtmeliyim biraz uzun bir yazı olabilir. Bazı kitaplar için yazarın hayatı bilindiği takdirde kitabın çok daha fazla anlam kazandığını düşünüyorum. Ve bence Dorian Gray'in Portresi kesinlikle bu kitaplardan. Kitabı okumadan önce mutlaka yazarın hayatını ve kitabın basım sürecini sansürlenme olaylarını ve dönemin düşünce yapısını araştırmanızı, okumanızı tavsiye ederim. Önce yazar hakkında biraz bilgi verip daha sonra kitabın konusuna ve kendi düşüncelerime geçmek istiyorum. Çünkü arka planda önemli bir hikayesi ve yazıldığı dönem için çok önemli fikirlere temsilci olmuş bir kitaptan bahsediyoruz; Dorian Grayi'in Portresi - Oscar Wilde
Gizli eşcinsel olarak ikili bir hayat yaşamak zorunda kalan Wilde oldukça zor günler geçirdiğinden bahsediliyor. 1895 yılında "uygunsuz ilişki" suçu işlediği için iki yıl ağır hapis cezasına çarptırılmış olan bir yazar, çoğu okuyucusuna göre ise Victoria Çağı'nın cinsel ahlak anlayışının bir kurbanıdır. Eşinden ayrılan Wilde hapse girdikten sonra iki oğlunu da bir daha hiç görmüyor. Hatta anneleri gibi onlarda soyadlarını değiştirerek 'Holland' soyadını alıyorlar. Wilde ünlü bir oyun yazarı ve romancı olarak tanınmadan önce, "estetikçilik"in ya da "sanat için sanat" tutkusunun en başta gelen sözcülerinden biriydi. Dorian Gray'in Portresi 1890 yılında Lippincott's Monthly dergisinde yayınlanıyor. Dorian Gray'in Portresi'nin ilk sansürü bu yayımlanmasında yapılıyor ve kitaptan 500 kelime atılıyor. Daha sonra kitap birkaç kez daha yazar tarafından sansürleniyor.
"Bilmek her şeyin sonu olur. Çekici olan bilememektir. Sis her şeye harika bir güzellik katar."
"Keşke sevebilsem! Ne var ki sevebilmek tutkusunu yitirmişim sanki, sevmenin ne olduğunu da unutmuşum. Kendi kişiliğim omzumda yük olup çıktı. Çok kendime yönelik oldum. Kaçmak, uzaklaşmak istiyorum, unutmak..."
Ruhbilimcilerin dediğine bakılırsa hayatta öyle anlar vardır ki, günaha -ya da toplumun günah saydığı şeylere- duyulan tutku kişinin huyuna öylesine el koyar ki, bedenin her lifi, beynin her hücresi sanki ürkünç itkilerle ayaklanır. Böyle zamanlarda kadınlar ve erkekler iradelerinin bağımsızlığını yitirirler. Kurgulu birer makine gibi kendilerini bekleyen sona ilerlerler. Seçme yeteneği ellerinden alınmıştır. Vicdan öldürülmüştür, varsa da salt başkaldırıya çekicilik katmak dikbaşlılığı sevimli göstermek için yaşamaktadır. Çünkü bütün günahların kaynağı, dinbilimcilerin bıkıp usanmadan söyledikleri gibi, büyük sözünden çıkmaktır. Günahın sabah yıldızı olan o yüce ruh cennetten kovulduysa isyankâr olduğu için kovulmuştu.