İzArya
@Busrakkurt
A
Öğretmen bir anne
336 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
İlk defa Orhan Pamuk okuyorum. Bütün kitapları böyle sarsıcı mı söyleyemem ama bu kitap birkaç nedenden dolayı beni çok sarstı. Lise yıllarımda Edebiyat öğretmenim "Nobel Ödülü alan yazarımız kim?" diye bir soru sormuştu ben de "Orhan Pamuk" cevabını verince gururla gülmüştü. O zaman Orhan Pamuk hakkında söylenen birkaç şeyden ötürü (son sözde kendisi de biraz değinir) dürüst olmak gerekirse ona önyargılıydım ve bu yüzden hiçbir kitabını okumamıştım. Bu kitabı saatlerce elimden bırakmadan ve ağlayarak okuyunca ve Kemal'in hikayesini bu kadar gerçekçi anlattığını görünce Nobel Ödülü almasının başarısından başka sebebi olamayacağını düşündüm . Kitapta -Orhan Pamuk'un hayran kaldığım üslubu, duygulu ve akıcı kalemi dışında - şu noktaları beğendim.
1. Anlattığı aşk hikayesi öyle gerçekçiydi Kemal öylesine gerçek bir insandı ki bende bugüne kadar aşk üzerine okuduğum, dinlediğim izlediğim ve hatta yaşadığım her şey yalanmış da sadece bu romanda yaşanan aşk gerçek bir aşkmış hissi uyandırdı. Ayrıca Kemal sayesinde - hala gerçek biri olduğunu düşünüyorum - dünyanın tüm müzelerini gezmek gibi yeni bir hedefim var artık
2. Hz. İbrahim kıssasından aşka yaptığı geçiş beni kalbimden vurdu.
3. Kemal'in hayatının önemli bir ayrıntısını iki kişinin konuşması arasında alelade bir şeymiş gibi bir anda vermesi kitaptan başımı kaldırıp şaşkınlıkla önüme bakakalmama yol açtı.
4. Sürükledi sürükledi sürükledi. 502 sayfayı kısa sürede okudum. Harika bir kitaptı
İstanbul'u o kadar güzel betimlemişti ki bende gidip gezme isteği uyandırdı. (son sözde Kemal'in gittiği çoğu mekana aslında kendisinin gittiğini itiraf eder. Bu da bana mekanların bu kadar güzel anlatılabilmesinin sebebinin kitapta geçen mekanların yaşanmışlık izleri taşımaları olduğunu düşündürdü.Tabi Kemal'in gerçek biri
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Bizden hüznü gideren Allah'a hamdolsun"
(Fatır,34)
Ayeti ile bitiyor yazar kitabını. Bence, kitap bittikten sonra, okurun endişe, hüzün gibi kendisini ümitsizliğe sevk eden olumsuz duygularının yerini bir rahatlamaya ve ümide bırakacağını biliyor. Gerçekten de yazar, İslami düşünce yapısı, Kur'an-ı Kerim, psikoloji, ünlü yazar ve düşünürlerden sunduğu anekdotlarla insanlara dünyada nasıl mutlu olabileceklerini gösteren bir rehber sunmuş adeta. Kitapta yer alan her bir teselli, başka bir hüzne, endişeye ışık tutup dağıtıyor. Alanım itibariyle zaten bildiğim bazı bilgileri ilk defa duyuyormuşum gibi etkileyici bir tarzda sunması, dünyaca ünlü filozof, düşünür ve yazarlardan alıntı yapacak kadar bilgi birikimine sahip olması ve kitabın sonunda şifa niyetine güzel bir duaya yer vermesi beğendiğim noktalar oldu. Okuduktan sonra aynı kişi olmadığımı hissettiğim nadir kitaplardan biri. Okumayı düşünenlere keyifli okumalar.
"Atatürk'ün başarısındaki en önemli faktör, fevkalade vazgeçmez bir iradesinin olmasıdır..."
"Atatürk milliyetçidir. Bir Türk milliyetçisidir ama bunun yanında evrensel bir adamdır. Barışçıdır, dövüşmesini bildiği gibi barışmasını da bilir..."
"Araştırmayı sever, iyi giyinir."
"Akıl ve bilimden yanadır."
"Çok iyi bir hatip olduğu da bir gerçektir."
"Kendisi ibadetine bağlı biri değildi ancak ibadet edenlere hürmeti vardı."
"Eğitime çok önem veren cehalete düşman birisiydi."
"Cephede bile kitap okuyacak kadar gerçek bir kitap tutkunudur..."
Şeklinde tarif ediyor Sayın Ortaylı Atatürk'ü. Sekiz bölüme ayırdığı kitapta Atatürk'ün hayatı ile Türk tarihinin de önemli safhalarını okuyoruz. İkisinin ayrı düşünülemeyeceğini de böylece anlamış oluyoruz. Tarihine ve milletine adanmış bir ömrün, iradenin, azmin, dayanıklılığın izini sürüyoruz. Aynı zamanda onunla birlikte bu vatana gönül vermiş diğer değerli silah arkadaşlarını; Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin şanlı kuruluşunu ve ilgili döneme rastlayan iç ve dış politikasını, eksisi ve artısı ile Türk milletinin bir portresini izliyoruz. Kitapta "çok cahilsin, keşke ölsen! " (: cümlesi ile özdeşleştirdiğimiz İlber Oltaylı'ya, bu cümleyi kurduran bilgi birikimini görünce hem hayran kaldım hem de afalladım. Alelade kulaktan dolma bilgilerle okunup anlaşılacak bir kitap değil. Okurken kağıda kaleme ve bolca araştırmaya ihtiyaç duyduğum için akıcı bir okuma olmadı. Dönüp tekrar hazmederek sakin kafayla okuyacağım. Gerçek bir "atasınısever" olarak, (bu tabiri şu an ben uydurdum :), gururla yaptığım bir okuma oldu. En sevdiğim kısım ise kişilik özelliklerinin anlatıldığı bölümdü. Bir arkadaşım kitabın yorumunu 29 Ekim'de paylaşmanın çok güzel bir fikir olduğunu söylediğinde, tekrar okumayı düşündüğüm için iyi yorumlayamayacağım
Japon Edebiyatı'nın önemli yapıtlarından biri olan bu eserin, yazarın kendi hayatıyla paralel olarak yazıldığı söylenir. Kitap, zengin bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Yozo'nun hayatı boyunca yaşadığı ikilemleri ve varoluşsal sorunları ele alıyor. Yozo'nun içsel karmaşası, bizlerin de kendi iç dünyamıza bir ayna tutarken, insanın gelebileceği uç noktaları gözler önüne seriyor. Bu kısa ama derin keder barındıran hikayede Yozo'nun sonunu tam olarak bilemesek de, yaşadıkları hafızalarımızda derin izler bırakıyor.
Kitap hakkında düşüncelerime gelecek olursam, gerçekten de yazarın hayatıyla büyük bir paralellik taşıdığını düşünüyorum. Zira yazar, 39 yaşında başarılı bir intihar girişimiyle hayata veda ediyor. Kitapta yer alan karanlık temalar ve iç huzursuzluklar, yazarın hayatındaki zorlukları yansıtıyor olabilir. Kitabın bu kadar karmaşık ve sıkıntılı meseleleri ele almasına rağmen, akıcılığı ve edebi güzelliği de eserin güçlü yönlerinden. Yazarın, iç savaşlarla geçen hayatını ve ruhsal mücadelesini okurken, sürükleyici bir yolculuğa çıkmış gibi hissediyorsunuz.
Ali Şeriati’nin “İnsan” adlı kitabında, insanın yalnızca fiziksel bir varlık olarak ele alınmadığını, aynı zamanda çift unsurlu bir yaratılışla değerlendirildiğini görüyoruz. Bu yaratılışın bir yönü, insanın maddi kökenine, yani toprağa dayanır. Diğer yönü ise, Tanrı'nın insana ruh üflemesiyle oluşan manevi varlığına işaret eder. Ali Şeriati’ye göre insan, bu özellikleriyle dualist bir yapı sergiler. Bir yanı çamurdan, yani kötülüğü ve maddiyatı içinde barındıran fiziksel yanı, diğer yanı ise Tanrı’nın ruhundan gelen ilahi ve manevi yanıdır. Dolayısıyla insan, içinde Tanrı’ya ait tüm nitelikleri barındıran bir varlık olarak tanımlanır.
Ali Şeriati, insanı incelerken evrende ona dair hangi olgu varsa, onlara da değinmeye çalışır. Bu bağlamda, humanizm, nihilizm, egzistansiyalizm gibi felsefi akımların insan üzerindeki etkilerini tartışır. Bu akımları ele alırken İslam ile bir karşılaştırma yapar ve bu düşünce sistemlerinin insanın doğasına uygun olmayan yönlerine dikkat çeker. Sonuç olarak, Allah’ın insanı dünyaya gönderirken ona İslam’la birlikte evrende yaşayabileceği ve kendini var edebileceği bir sistem sunduğunu savunur.
Ayrıca, Şeriati, Adem’in cennetten kovulmasıyla insanın Tanrı’ya karşı gelme potansiyelinin ortaya çıktığını, yani insanın içinde hem yaratıcı hem de isyankar bir gücün bulunduğunu belirtir. Bu, insana büyük bir sorumluluk yükler; çünkü Allah, insanı yeryüzündeki halifesi olarak görmüş ve insanın amaçsız bir hayat sürmemesi gerektiğini vurgulamıştır.Şeriati, insanın tarihin, coğrafyanın ve ekonominin etkisiyle kendini aramaya ve bulmaya çalıştığını ifade eder. Bu süreçte, çeşitli felsefi akımlar geliştirilse de, hiçbiri İslam kadar insanın özünü doğru bir şekilde yansıtamamıştır. İnsanın kendini bulabilmesi için İslam’ın öğretilerine göre
