Meltem ve Selime Teyze’nin kesişen hayatlarını, birbirlerine aktarırken okuyoruz. Birisi evlatları olmasına rağmen yalnız yaşlanmanın, birisi de hiç görmediği annesinden dolayı annesiz büyümenin zorluğundan dert yakınıyordu. Şermin Yaşar yine içten, samimi bir dille kitap yazmış. Kitabın içinde tarif defteri de var. O tariflerin yazılış şekli, tariflere bakınca içimde uyanan eskiye özlem, bana küçüklüğümü, annemi ve annemin tarif defterini hatırlattı. Kitabın son sayfalarını okurken Nazan Bekiroğlu’nun Mücella’sı aklıma geldi, o da böyle minnoş iz bırakmıştı bende. Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.