Acı cemre gibiydi; önce nefse, sonra kalbe düşerdi. Kalp acıdaki hikmeti görünce dile düşerdi de sükut hasıl olurdu. Dilimde bir bahar cemresi gibi sabrın sükutu vardı.
Hayat sırayla giydiğimiz bir hırkaysa bile başkasının giydiği üstümüze bol geliyor.Bizden evvelkilerin tecrübelerini şıkır şıkır kuşanamıyoruz, herkes kendi ateşinde yanmak istiyor.
"Ama"lardan sonrasını duymak istemiyordum hiç. "Ama"lar haindi.O ana kadar itinayla, kan ter içinde inşa ettiğim kumdan kalelere şişko, çirkin ayaklarıyla basıyor, her şeyi yerle bir ediyor,geriye karman çorman bir şey bırakıyordu.