Busra
@Byssra
7 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz ? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar ; ve günün birinde hatalarını anlayınca yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. Hâlbuki mümkün olanla kanaat etseler,hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. Herkes tâbii olanı kabul eder, ortada ne hayal sükutu , ne inkisar kalır. Bu halimizle hepimiz acınmaya layıkız ; ama kendimize acımalıyız. Başkasına merhamet etmek , ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki , ne kendimizi bu kadar büyük ne de başkalarını bizden zavallı görmeye hakkımız yoktur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·80 syf.·
2017 40. kitabı
Hayatımızın, bir takım ehemmiyetsiz teferruatın oyuncağı olduğunu , çünkü asıl hayatın teferruattan ibaret olduğunu görüyordum.Bizim mantığımızla hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu.Bir kadın trenin penceresinden dışarı bakabilir, bu sırada gözüne bir kömür parçası kaçar , o ehemmiyet vermeden bunu ovuşturur ve bu minimini hadise dünyanın en güzel gözlerinden birini kör edebilirdi.Yahut , bir kiremit hafif bir rüzgârla yerinden oynayarak , devrin gıpta ettiği bir kafayı parçalayabilirdi. Göz mü mühim kömür parçası mı ,kiremit mi kafa mı ,diye düşünmek nasıl aklımıza gelmiyorsa ve bütün bunları nasıl hiç mütaala yürütmeden kabule mecbursak , hayatın daha başka türlü birçok cilvelerine de aynı tevekkülle katlanmaya mecburduk.