Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hâlâ kabul edemiyor musunuz ? Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar ; ve günün birinde hatalarını anlayınca yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar. Hâlbuki mümkün olanla kanaat etseler,hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. Herkes tâbii olanı kabul eder, ortada ne hayal sükutu , ne inkisar kalır. Bu halimizle hepimiz acınmaya layıkız ; ama kendimize acımalıyız. Başkasına merhamet etmek , ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki , ne kendimizi bu kadar büyük ne de başkalarını bizden zavallı görmeye hakkımız yoktur.