Rablerini sevmede ve yaratıldıkları sûreti ortaya çıkarmada insan, kendisini ebedî mekânından alıkoyan câhilliğin ve vehmin örtülerini yakar. “Samimi âşık, Mâşuk’unun sıfatlarını alır; Mâşuk’unu kendi seviyesine indirmez... O nun isimlerinin ahlâkıyla ahlâklanır.” (F. II 596.6)