cihan may
@CHNMY
Eve yaklaşırken başını karanlık gökyüzüne çevirdi. Gökyüzünde gri, karla dolup taşan bulutlar vardı. Sanki yeryüzünden duyulmayan bir rüzgar tarafından itilerek bir yerlere sürükleniyorlardı.
Reklam
Annesi onu alıp götürdüğünde yalnızca dört yaşındaydı. Belki de tüm bunlar onun, Sergeyiç’ in suçuydu. Belki daha çok gülmeli ve Vitalina’nın kıyafetlerine bu kadar sık dudak bükmemeliydi. Dışarıdan aklını kaçırmış gibi görünecek olsa bile, belki hiç konuşmamalı ve sadece gülümsemeliydi. Belli ki kadınlar, aptalları ya da aptala yatanları daha çok seviyorlardı ya da en azından onlara daha çok tahammül ediyorlardı. Söz konusu aile olduğunda hangisinin daha önemli olduğunu kim bilebilirdi ki: Sevgi mi sabır mı?
Gökyüzünde solgun bir güneş, kışın göğün maviliğini insandan sakınan o yarı saydam griliğin arasından, ince bir buz tabakasının arasından geçer gibi parlıyordu.
Yine de emin değilim; kadın kalbinin derinlikleri bugün bile bilinmezliklerle dolu!
Tuhaf dostluklar vardır. İki dost birbirini paralamaya hazırdır, ama yaşam boyu birbirlerinden ayrılamazlar. Hatta neredeyse olanaksızdır ayrılmaları.
Reklam