Çağla Fulya
@CaglaFulya
Kaktüs Sanat Yayınevi - Kurucu ve Yayın Koordinatörü
Şeker Fabrikası Yayınevi - Kurucu ve Genel Yayın Yönetmeni
Yazar
İstanbul Üniversitesi
31 kütüphaneci puanı
121 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Bittiğinde nefes nefeseydim...
Bir kitabın teşekkür kısmını bile bu kadar detaylı okuduğum hiç olmamıştı. Kitabın her bir sayfasını sömürdüğümü hissediyorum. Konu, "Yazar mükemmeldi," konusu değil. Esas mesele ele alınan konunun ta kendisiydi.
Kitapta her şey var: Gerilim, bolca smut, romantizm, paranormal olaylar (tuhaf bir şekilde korkutucu değil), dram, hüzün... Ve gizem.
Kitabın son sayfalarına ulaştığımda kitap boyunca kafamı kurcalayan tüm teorilerim çöp oldu. Hiç beklemediğim bir ters köşeyle çarpıştım ve buna bayıldım. Ağladım, güldüm, hüzünlendim.
Ve Kayla... Daima aklımın bir köşesinde olacak. Onu sarıp sarmalamayı o kadar çok istedim ki anlatamam. Aidan ise bambaşka bir mesele... Bir âşık nasıl olmalı sorusunun somut bir örneği gibiydi.
Okurken olayların çok hızlı geliştiğini, zaman kavramının tuhaf olduğunu düşünürken finalde bunun sebebini anlayınca her şeyin yerli yerinde olduğunu fark ettim.
Kitabı spoiler vermeden anlatmak benim için çok mümkün değil. Bu yüzden yalnızca şunu söyleyebilirim; böyle bir kitap okumamıştım. Etkisi uzun süre zihnimi kurcalayacak muhtemelen. Yazar ise oldukça kısa olan favoriler listeme cesurca giriş yaptı.
Ve bu kadar...
(Ağlamalı kapanış.)
Reklam
Kasım ayının ilk kitabı tazecik bir nefes...
Gülnur Ermiş kalemini 
Duvarların Ressamı kitabında tanımıştım ilk olarak ve çok da farklı, güzel olduğunu düşünmüştüm. Kurgusal bağlamdan ziyade, hayatın içinde olan ama çok da dikkat etmediğimiz detayları gözümüze büyük bir özgüvenle sokuyordu. Güzeldi. Çokça. Ancak kaleminin zaman içindeki gelişimini, değişimini, olgunlaştığını görmek beni epeyce keyiflendirdi. Üslubundaki samimiyet, inancı farklı temellerle ele alışı, umut verirken kendi umutsuzluklarını cesurca ortaya sermesi çok takdir edilesiydi. Kitapta öyküler, hikâyeler, düz yazılar, şiirler ve bazen sadece deyişler var. Türünü deneme olarak ele alabiliriz tabii ama deneyimlemediğiniz bir okuma seyrinin sizi beklediğini garanti edebilirim. Edebiyatta yozlaşma kanalları bir hayli gelişmişken, sırf yazmış olmak için yazanlar işgal etmişken koltuğu, yerine sıkı sıkı bağlı kalan ve ayakta gitse de bindiği bu vagondan ayrılmayan nadide kalemlerden yalnızca biri ve belki en iyilerinden... Okunmalı. Okunmazsa büyük yazık olur.
Gülnur Ermiş kalemini Duvarların Ressamı kitabında tanımıştım ilk olarak ve çok da farklı, güzel olduğunu düşünmüştüm. Kurgusal bağlamdan ziyade, hayatın içinde olan ama çok da dikkat etmediğimiz detayları gözümüze büyük bir özgüvenle sokuyordu. Güzeldi. Çokça. Ancak kaleminin zaman içindeki gelişimini, değişimini, olgunlaştığını görmek beni epeyce keyiflendirdi. Üslubundaki samimiyet, inancı farklı temellerle ele alışı, umut verirken kendi umutsuzluklarını cesurca ortaya sermesi çok takdir edilesiydi. Kitapta öyküler, hikâyeler, düz yazılar, şiirler ve bazen sadece deyişler var. Türünü deneme olarak ele alabiliriz tabii ama deneyimlemediğiniz bir okuma seyrinin sizi beklediğini garanti edebilirim. Edebiyatta yozlaşma kanalları bir hayli gelişmişken, sırf yazmış olmak için yazanlar işgal etmişken koltuğu, yerine sıkı sıkı bağlı kalan ve ayakta gitse de bindiği bu vagondan ayrılmayan nadide kalemlerden yalnızca biri ve belki en iyilerinden... Okunmalı. Okunmazsa büyük yazık olur.
Bolca hayal kırıklığı...
Nisan ayı okumalarıma bu kitapla başladım ve hakkında pek fazla paylaşım, yorum ya da iceleme görmeyince fikrimi beyan etmem kaçınılmaz oldu.
Kitaba başlarken 
Grinin Elli Tonu ya da 
365 Gün gibi bir kurgu bekliyorsunuz ama alakası yok. Duygudan yoksun, smut sahnelerin bile tam anlamıyla yansıtılmadığı bir kitaptı. Açık ilişki ya da paylaşım temalarını yayınevleri bize pek çok kez sunmuş olsa da bu kitabın okuduklarım arasında -şu an için- zirve olduğunu düşünüyorum. Hatta 
Çifte Vuruş bile bu kitabın yanında masum kalıyor.
Baş kadın karakterimiz Jud, kendini keşfediyor. Eric ise ondan hoşlanıyor ve istediği her şeyi ona sunmak istiyor; aşk dışında. Zaten kitabın adı da ikili arasında bir mottoya dönüşüyor. Jud uç bir zevk anlayışına sahip olduğunu düşüneceği anlar yaşıyor Eric sayesinde. Eric de Jud'u herkesle paylaşmaktan geri durmayarak sözde istediği her şeyi veriyor ona.
Kitapta cevaplanmayan çok soru var; Eric'in neden böyle bir yola saptığı gibi. Jud'un belli başlı eğilimleri olsa da onu bu bambaşka dünya için manipüle eden de yine Eric bence ama okurlar bu noktada ikiye ayrılabilir tabii.
Ne diyebilirim ki? Sevmedim. Eksik bir kitaptı. Eğer merak ediyorsanız filmini izleyin, kitapla vakit kaybetmeyin derim.
Grinin Elli Tonu ya da 365 Gün gibi bir kurgu bekliyorsunuz ama alakası yok. Duygudan yoksun, smut sahnelerin bile tam anlamıyla yansıtılmadığı bir kitaptı. Açık ilişki ya da paylaşım temalarını yayınevleri bize pek çok kez sunmuş olsa da bu kitabın okuduklarım arasında -şu an için- zirve olduğunu düşünüyorum. Hatta Çifte Vuruş bile bu kitabın yanında masum kalıyor.
Baş kadın karakterimiz Jud, kendini keşfediyor. Eric ise ondan hoşlanıyor ve istediği her şeyi ona sunmak istiyor; aşk dışında. Zaten kitabın adı da ikili arasında bir mottoya dönüşüyor. Jud uç bir zevk anlayışına sahip olduğunu düşüneceği anlar yaşıyor Eric sayesinde. Eric de Jud'u herkesle paylaşmaktan geri durmayarak sözde istediği her şeyi veriyor ona.
Kitapta cevaplanmayan çok soru var; Eric'in neden böyle bir yola saptığı gibi. Jud'un belli başlı eğilimleri olsa da onu bu bambaşka dünya için manipüle eden de yine Eric bence ama okurlar bu noktada ikiye ayrılabilir tabii.
Ne diyebilirim ki? Sevmedim. Eksik bir kitaptı. Eğer merak ediyorsanız filmini izleyin, kitapla vakit kaybetmeyin derim.
Dile Benden Ne Dilersen (Dile Benden Ne Dilersen Serisi 1)Megan Maxwell · Pegasus Yayınları · 202214 okunma
Tam olarak ne bekliyordum bilmiyorum ama bunu beklemediğim kesin.
Uzun zamandır yorum yapmıyordum ama bu kitap yeniden yorum yapma isteğimi arttırdı diyebilirim. Öyle güzeldi ki tadından yenmez.
Cassie okuduğum en şirin kadın karakterdi diyebilirim. İnce ruhu beni çok etkiledi. Ama Frederick... Sen neymişsin yahu... Nazikliği ilk başlarda biraz abartı gelse de zamanla anlam kazandı. Modern çağa ayak uydurma çabası ve gayet de güzel ilerlemesi çok tatlıydı. Öte yandan, bu kadar geleneksel bir adamın böylesine muhteşem bir âşık olacağı kimin aklına gelirdi?
Kitap, daha önce okuduğum hiçbir vampir kurgusuna benzemiyordu hatta başlarda odaklanmakta güçlük çektim çünkü mizahi yönünden dolayı hiç fantastik bir havası yoktu hatta bazı yerlerde bu kadar klişe fazla dedim ama ne yalan söyleyeyim, klişeleri severim. Yazar bu kurguyu allayıp pullamadan öyle tatlı vermiş ki bizlere, sevmemek mümküm değil. Beni RS'den çıkardığı için de ayrıca minnettarım. Smut sahneler konusunda da yazar tam ayarında davranmış ve hiç acele etmemişti. Yazar, kitabın bütününde çok güzel ifade etmişti bir vampir ve bir insanın birlikteliğini. Birbirilerine yazdıkları notlar, aralarındaki iletişim, birbirilerine olan düşkünlükleri ve tüm bunların işleniş biçimi çok güzeldi. Çık hızlı okunabilen, keyifli bir kitaptı. Kesinlikle tavsiye ederim.
Aşk nerede tam olarak?
İlk kitaptan dolayı beklentim çok yüksek değildi, çerezliktir diyordum tıpkı ilk kitap gibi ama bu kitap çerezlik bile değildi. Dante olabilecek en soğuk erkek karakterdi. Tamam, ölmüş eşine saygım sonsuz ve duyduğu aşk da son derece güzel ama Valentina'ya yazık değil mi? Adamın ağzından bir kez "Seni seviyorum" cümlesi duymadan kitap bitince açıkçası bolca küfür ettim. Ne okudum ki ben şimdi? Ve Valentina her şey yerli yerine oturmuş gibi mutlu mesut devam ediyor kitabın sonunda ama hiçbir şeyin romantizmle uzaktan yakından alakası olmadığının farkında olması gerekmez miydi?
Elbette bazen kitaplarda sonuçsuz sonlar da olur ama yazar kitap boyunca mutlu sona hazırlıyor okuru. Heh diyorum, şimdi çözülecek Dante ama çözülüyor mu? Tabii ki hayır. Valentina'yı kullanmaktan başka hiçbir şey yapmıyor. Valentina da okuduğum en vasat karakterlerden. Böyle bir dünyanın içine doğan birisi nasıl bu kadar sığ olur anlayamadım. Kitabın tek güzel olayı Bibi'nin sonunda Tomasso'dan kurtulmasıydı. Sanırım Dante'nin yaptığı tek iyi şey, bu konuda Valentina'ya yardımcı olmasıydı.
Sevmedim, sevemedim. Diğer kitapları okur muyum? Evet çünkü merak ettiğim karakterler var ama beklentimi daha da düşüreceğim kesin.
Reklam