Şehir, insanın kendini düşünmesine, kendine çare olmasına bile fırsat bırakmıyor ki, annesine babasına çare olsun. Tahsilliyiz belki, iyi okullarda okuduk, sözüm ona kültürlüyüz, yetiştirdik kendimizi, paramız var, yabana dilimiz var, görgümüz var. Ama çaremiz yok. Bu gerçek. Hepimiz çaresiziz.
Gençler bizi hemen bir kenara itiveriyorlar ama bilseler ki ne kadar
yaşlanırsan yaşlan sen de herkes gibi yaşamak istiyorsun.
Ancak mezarda bitiyor hayat. Mezara girmedikçe, göğsünün altındaki kalp attıkla sen de istiyorsun hayattan payını...
Gençler bir bilseler, anlasalar bunu...