İnsanın başka insanların acısına dikizci bir tavır gösterdiği şeklindeki yaygın
antropolojik varsayım hızla azalan empati yetisini açıklamaya yetmez. Artan empati yitimi daha vahim bir duruma, ötekinin kayboluşuna işaret eder. Palyatif toplum acı olarak ötekini ortadan kaldırır. Öteki nesne olarak şeyleştirilir. Nesne olarak öteki de acı vermez.
Sadece geleceğe bakarak kendi evrensel doğası içinde yaşayabilmek insana özgü bir olgudur.
İnsanın, bazen kendini konuya yoğunlaştırmak zorunda kalsa da, varoluşunun en zor anlarındaki
kurtancısı da işte budur.