Gizem Mışraklı
@Calvero
Berlin Mektubu
Berlin günlük güneşlik,
8 mart, 1963.
Bayramın kutlu olsun kadınım.
Unuttum telefonda söylemeyi bu sabah,
sesini duydum mu dünyayı unutuyorum.
Nice nice bayramlara, güzelim.
Furuğ Ferruhzad:
Beni yoran ve perişan eden, yaşam baskısına, çevre baskısına ve ellerimi ayaklarımı bağlayan zincirlerin baskısına tüm gücümle direnmeye çabalıyordum. Ben bir kadın yani bir insan olmak istiyordum. Benim de nefes almaya, haykırmaya hakkım olduğunu söylemek istiyordum.
Hürriyet hepimize yetmiyor
Hürriyet hepimize yetebilir
Ve sevda kederi
Hastalık kederi
Ayrılık kederi
Kocalmak kederinden gayrısı aşmayabilir eşiğimizi
Ekmek hepimize yetebilir
Ormanlarınki kadar uzun olabilir ömrümüz
Yeter ki bırakmayalım
Yaşanmamış günlerimiz yok olmasın
Çocukların avuçlarıyla birlikte
Boşluğun karanlığına çıkmasın negatif resimcikler
Yeter ki
Ekmek ve hürriyet uğruna
Dövüşebilmek için yaşayabilelim
Tahta, beton, teneke, toprak
Saman damlarımızla iki milyardan
Artığız
Kadın, erkek, çoluk çocuk
Ekmek hepimize yetmiyor
Kitap da öyle
Ama keder
Dilediğin kadar
Yorgunluk da göz alabildiğine
Çocukların avuçlarında günlerimiz sıra bekler,
günlerimiz tohumlardır avuçlarında çocukların,
çocukların avuçlarında yeşerecekler.
Çocuklar ölebilir yarın,
hem de ne sıtmadan, ne kuşpalazından,
düşerek de değil kuyulara filân;
çocuklar ölebilir yarın,
çocuklar sakallı askerler gibi ölebilir yarın,
çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında
arkalarında bir avuç kül bile değil,
arkalarında gölgelerinden başka bir şey bırakmadan.
Negatif resimcikler boşluğun karanlığında.
Kırematoryum, kırematoryum, kırematoryum.
Bir deniz görüyorum
ölü balıklarla örtülü bir deniz.
Negatif resimcikler boşluğun karanlığında,
yaşanmamış günlerimiz
çocukların avuçlarıyla birlikte yok olan.