Anıl
@Camier
KuruIu düzeni aIt üst ettiğinde, her şey bir anda kaosa sürükIenir. Ben kaosun eIçisiyim. Kaos, adiIdir.
Hadsiz Okur!Edebiyat
Çehov, en çok okumak istediğim yazarların başında gelir. Özellikle 6. Koğuş adlı kitabını okuduktan sonra oldukça etkilendiğimi ardından da bu arzunun doğduğunu bilirim. Böylesi bir arzu ile baş etmek doğrusu hiç de kolay değildir; size de olur, çok değerli bir yazar keşfettiğinizde ekseriyetle, okuma arzusu tavan yapar, yazarın hayatı araştırılır, yazdığı kitapların sayısı göze batar ve hemen sonra okuru bir telaş alır, “Ya tüm kitapları hemencecik biterse o zaman ne yaparım?” minvali bir telaştır bu. Böylesi yazarlarla okurlar çok çabuk bütünleşir, yazarın hayat felsefesi, düşüncesi ve eylemleri okurun ilerleyeceği istikamet olur. Yazara kimsenin sahip çıkmadığı kadar sahip çıkar, benimser, tanıtır… ve elbette doğal olarak eleştiri kabul etmez yapıdadır; eleştirenleri anlamamakla suçlar. Bir bakıma haklıdır da zira eleştirenlerin profili ile yaptığı eleştiri arasında ciddi tezatlıklar vardır. Ufak bir öykü yazmaktan aciz bir okurun anladığı ya da anlamadığı kadarıyla yazarı eleştirmesi hadsizliktir. Bir okurun, kendisini bir nevi edebiyat eleştirmeni olarak görmesi, yeterli birikimi olmadığı halde varmışçasına kesin yargılarla yazarı eleştirmesi gerçekten de iticidir. Samimiyetten uzak eleştirilerin asla bir değeri olmayacaktır.
Çehov hikayeciliği diye bir söylem vardır. Aslında Çehov, durum hikayeciliğinin ilk temsilcisi olduğundan durum hikayeciliği kimi zaman Çehov hikayeciliği olarak da addedilir. “Durum öyküsü olaysız, gerilimsiz bir öyküdür. Belli bir ortamdan kaynaklanan izlenimler, çağrışımlar vardır. Bir durumdan ya da gündelik yaşamın içine rastgele bir yerinden girilir. Olay öyküsünde bulunan sergilemeler, öykünün gelişimini hazırlayan ipuçlarına rastlanmaz. Şiirsellik, şiirselliği yaratan anılar, çağrışım ve düşünceler yazara anlatımda olanaklar sağlar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Tüccar, dedim, sakın korkma ama işimiz fena... Biz dedim, haydut yuvasına düşmüşüz." Tüccarın beti benzi attı, "Şimdi ne yapacağız Panteley?" diye soruyor. "Yanımda da yetimlere ait çok para var... Canıma gelince, diyor, onu Tanrı bilir, ölmekten korkmuyorum da yetimlerin parasını kaybetmek korkunç geliyor."
Batmaz Kardeşim!Edebiyat
Aziz Nesin’in Türk Toplum yapısını oldukça iyi çözümlediğini düşünüyorum. Öyle profiller çizmiş ki aradan yıllar yıllar geçmiş olmasına rağmen insanımızın ve devam eden memur geleneklerinin güncelliğini koruduğunu görebiliyoruz. Memurlarımızın içler acısı vaziyetleri, kibir savaşları, senin mi torpilin benim mi torpilim çekişmeleri… Bütünüyle günümüzde de devam etmekte.
Şahit olduğum, dinlediğim onca hikâyeden sonra Aziz Nesin’in hicivli anlatımı buruk bir his oluşturdu. Kitabın sayfalarında gezinirken, Millet nelerle uğraşıyor, biz nelerle uğraşıyoruz sorusu her daim zihnimde var oldu. Tatsız tecrübelerime istinaden; ilerici, liyakate dayalı bir düzenin gelmeyeceği ümitsizliği içerisindeyim zira halkı temsil etsin diye seçtiğimiz insanlar da böyle. Tarım bakanı tarımdan anlamaz, sağlık bakanı sağlıktan, milli eğitim bakanı yine aynı şekilde…
Bu memleket batar arkadaşım batar diye söylenerek sıkıntılarını anlatan vatandaşlara şöyle diyordu Aziz Nesin; “Batmaz kardeşim batmaz, sizin gibi sıkıntılara ses çıkaran insanlar olduğu sürece batmaz, ne zamanki her şey olağanlaşır, ses çıkarmaz hale gelirsiniz o zaman batar.”
Özellikle şu dönemlerde ses çıkarabilmek ne büyük cesaret ister!..
