Muharrem Can ARICAN
@CanArcan
Ameliyat masasına kendimi yatırdım. Kitapla,kalemle,sözle,düşünceyle kendimi ameliyat etmeye başladım. Masadan kalktığımda nasıl birisi olacağımı merak ediyorum.. TİMŞEL..
Şu anda okuduğu kitap
Merhaba arkadaşlar bugün karşınıza Matt Haig’in “Gece Yarısı Kütüphanesi” ile geldim. Bu kitap 2020 yılının en iyi kitap ödülünü almış ve 42 den fazla dile çevirilerek evrenselleşmiş. Yani kitap son zamanları şaheseri (tabi yersen)
Kitabın konusuna gelecek olursam. Nora Seed adında genç bir kadının hayatındaki bazı zorlukların üstesinden gelemeyip intihar etmeye kalkışması ile kendini Gece Yarısı Kütüphanesi diye adlandırılan bir yerde buluyor ve hayatında yapamadığı,ulaşamadığı şeyleri yapma fırsatı buluyor. Yani çeşitli hayatları deneyimliyor.
Lafı çok dolandırmayacağım. Bu ödülleri veren jüride Allah aşkına kimler vardı ? Hangi edebi yönüne verdiler bu ödülü ? Yada çok orjinal konusuna mı ? Belki de Sonunun tahmin edilemezliğine verdiler. Kitabın ne edebi çığır açmış bir yönü var ne orjinal bir konusu ne de tahmin edilemez bir sonu. Bu konu yani kelebek etkisi çoktan çok fazla filme konu oldu.Edebiyata kattığı yeni bir anlatım tekniği yok. Dil bakımdan vasatları oynuyor. Yani edebi bir tarafı neredeyse yok denecek kadar az. Hiç yoktan ödül alacak kadar yok. İlla edebiyata bir şey mi katması lazım dediğinizi duyar gibiyim. Evet katması lazım. Almadığı ödül kalmamış çünkü. Kitabın ortalarına doğru artık kitap nasıl ilerleyecek ve nasıl bitecek diye düşünme kaygınız yok. Çünkü bütün soruların cevaplarını biliyorsunuz. Kitap size muzur bir arkadaş gibi kitabı okurken spoiler veriyor. Asıl bu kitabı bu kadar popüler yapan bizler için birkaç bir şey söylenmesi gerekiyor. Sürü psikolojisine kapılıp çok sattı ödül aldı diye bu kitapları beğenmek zorunda değiliz. Eleştirmekten korkmamalıyız.
Kitabı okuyan arkadaşlar yorumlarınızı bekliyorum. Herkese iyi okumalar
Merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza Rus mu desem ? Ukraynalı mı desem ? Türk mü desem? (çeşitli iddalar var) neyse dünyalı diyim. Evet dünyalı bir yazar Nikolay Vasilyeviç GOGOL’un “Ölü Canlar” kitabı ile geldim. Ölü Canlar, Gogol’dan okuduğum ilk kitap oldu.
Kitap 2 ciltten oluşmasına rağmen Gogol ikinci cildi yazarken daha önce de cebelleştiği psikolojik hastalığı tekrardan nüksediyor ve bir buhran anında ikinci cildini ateşe atıyor. Hizmetçisi hemen atılıyor ve kurtabildiğini kurtarıyor. İşte biz ikinci cildini editörlerin bağlama uygun tamamlamaları sayesinde okuyoruz. Belki de Gogol başka şekilde yazacaktı ? ?
Kitapta, toprak köleleğinin hala resmî bir sistem olduğu zamanlarda Rus bürokrasisinin,toplumunun yozlaşmışlığından,ikiyüzlülüğünden ,rüşvetçi memurlardan,tembel toprak sahiplerinden,zenginlik içinden yaşayan kendinden başkasını düşünmeyen bencil toprak sahiplerinden, fakir ve köle halktan kısacası nerede bir bozukluk varsa işte ondan bahsediyor. Yani Gogol Rus halkını ve bürokrasisini derin derin eleştiriyor. Bunun içinde Gogol öyle bir karakter yaratmış ki (Pavel İvanoviç Çiçikov ) bu karekterimiz sayesinde Rusya’yı karış karış gezip ne kadar adi ve bozuk düzen varsa kendimizi hepsinin içinde buluyoruz. Çiçikov, gözü memurlukta yükselme ve zengin olma hırsı bürümüş, en abes tabiriyle anasını babasına satacak kadar çıkarcı ve fırıldak bir karakter. Rusya’nın çeşitli bölgelerinde ölmüş ama nüfustan düşmemiş köleleri üzerine alarak devletten para koparmaya çalışan o zamanın tipik Rus halkı.Çiçikov karakteri gerçekten çok başarılı bir karakter olmuş.
Dostoyevski’nin hepimiz Gogol paltosundan çıkmayız sözü gerçekten boşa değilmiş. Yazarın dilini betimlemelerini ve kurgularını çok beğendim. Okurken çok fazla zevk aldım. Herkese tavsiye ederim.
İyi okumalar..
Merhaba arkadaşlar bugün karşınıza Gabriel Garcia Marquez’ in “Benim Hüzünlü Orospularım” adlı kitabı ile geldim. Kitap sadece 94 sayfa. Ayrıca bu kitap 1982 de Nobel Edebiyat ödülü almış (!) Daha önce Marquez’in ”Kırmızı Pazartesi” kitabını okumuştum ve gerçekten çok beğenmiştim.
Kitabı konusuna geçecek olursam, 90 yaşına gelmiş hiç evlenmemiş ve hayatı genelevde geçmiş kırk yıllık gazeteci bir adamın genelev patroniçesinden bakire bir kızla bir gece yaşamak istemesini konu ediniyor kitap. Tam anlamıyla konu bu. Konusunu okurken bir garip oldunuz değil mi ? O zaman şunu da ekleyim. Bakire kız daha doğrusu çocuk ! 14 yaşında. İlerleyen kısımlarda bu yaşlı adamın bu 14 yaşımdaki çocuğa aşık olduğu ve ona bağladığını,aşık olduğunu görüyoruz. Onun için çeşitli fedakarlıklar falan yapıyorum.
Ben şimdi bu kitaptan ne anlayım ? Yaşımız ne olursa olsun aşkın bizi bulacağını mı ? Yoksa aşk diye pedofilinin buram buram koktuğunu mu ?
Ben bu kitapta ikinci söylediğimi anlamayı tercih edeceğim. Çünkü yaşlı adam üç yüzden fazla ilişki yaşadığını ve artık saymayı bıraktığını ve her ilişkininde parasını ödediğini söylüyor. Yani hayatı tamamiyle tek taraflı bir ilişkiden ibaret olmuş. Aşk,sevgi falan hikaye. 90 yaşına gelince artık ölüm korkusu sardığı için bu korkusunu genç bedenlerde unutmayı tercih etmiş. Zaten kitapta da bir çocuğunun olmamasından duyduğu endişeyi görüyoruz. Ölünce dünyadan izinin silinecek olmasından rahatsızlık duyduğu aşikar. Bir bakıma sanki yazarın kendi hayatını da görüyor gibiyiz. Çünkü yazarın son kitabı ve yanılmıyorsam 87 yaşında yazdı. Son olarak şunu da söylemek istiyorum. Dönemin şartlarında düşündüğümde 90 yaşındaki bir erkeğin 14 yaşında bir çocuğa sahip olma ihtimali var mıydı ? Toplum böyle bir şeye izin veriyor muydu ? Bu sorular böyle dursun
Merhaba arkadaşlar bugün karşınıza Viktor E. Frankl adında psikiyatr bir yazarın “İnsanın Anlam Arayışı” adlı kitabı ile geldim. Yazarımız ikinci dünya savaşında Auschwitz kampının da içinde olduğu dört esir kampında yaşadıkları deneyimleri “Logoterapi” metoduyla bağdaştırarak biz okurlara anlatıyor. Logoterapinin ne olduğunu birazdan açıklayacağım. Kitap üç bölümden oluşuyor. İlk bölümde yazarımızın kamp deneyimlerini anlattığı bölümde insan bazı ifadeleri kanı donarak okuyor. İnsanlık dışı uygulamaları yazarımızın ağzından dinliyoruz. Hatta yazar bir yerde,”burada sadece bir numaradan ibaretsiniz” gibi bir ifadeyle kamptaki insanların gördükleri değeri gözler önüne seriyor. İkinci bölümde ise “Frankly’ın acıya bakış açısı” yazarımıza göre acının hayatımızdaki yeri,acının içinde görülmesi gereken şeyler gibi felsefik bir görüş okuyoruz. Üçüncü bölümde ise kitap iyice teknikleşiyor ve Genel İlkeleri ile Logoterepi bölümü karşımıza çıkıyor. Logoterapide,hayatın anlamı herkeste farklı olduğu ve bu anlamı herkesin kendi hayatında bulması gerektiğini söyler. Bu da varoluşçuluk felsefi ile benzer özellik teşıdığı gösterir. Yine Logoterapide,gelecekte yaşayacağımız anlamlar üzerinde durur ve bu anlamlara tutunmamızı ister.
Kitap genel hatları ile böyle. Kitap felsefi bir kitap gibi ama bir olay örgüsünün içinde bu felsefeleri vermesi biz okuyacaklar için anlamayı kolay hale getirmiş. Hele felsefi ile aramız çokta iyi değilse. Evet kitabın son bölümü birazcık akademik bir dille ağır gibi görülebilir ama o kadar da olsun. Şunu söylemek istiyorum. Başka başka zamanlar da kesinlikle tekrar okumayı düşünüyorum.
Herkesi iyi okumalar
