İncelememe başlamadan önce bana bu kitabı öneren üniversitede
ki hocam İsmail Sekiye teşekkür ederim, bazı yaşanılan günler o anlar önemsiz gibi görünse de daha sonradan önemli olabiliyor.Bu kitabın benim için önemi de buradan geliyor. Hocamı erken ve zamansız kaybetsem de bana kattıklarını borç bilir teşekkür ederim...
Kitap:Cemal,Talat ve Enver Paşanın hayallerde bile yeri olmayan, boş bir ülkü yüzünden Arap çöllerinde yitirdiğimiz Anadolu çocuğunun bir hiç uğruna yitip gitmesini anlatıyor.Özellikle bu üç paşanın Alman hayranlığının bize verdiği zararlar çok büyük yalnız, bu hayranlık Enver Paşa'da bu çok fazla idi ve bize daha büyük zararlar vermiştir.Sarıkamış'da, Arap çöllerinde ve 1.Dünya Savaşına girmemizde Enver Paşanın payı büyüktür ve hiçbirinden ders çıkarmadığı anlaşılıyor.Bu yanlışlar Mustafa Kemal ve silah arkadaşları öncülüğünde onarılmasa idi bugün tarihi daha farklı konuşuyor olabilirdik.Bütün bu bozulan düzen içinde birilerinin ortaya çıkıp bunları düzeltmesi bana her zaman umut vermiştir.Kitap bize Arap coğrafyasında, çöllerin içindeki çaresizliğimizi imkanların kısıtlılığını bir yığın Anadolu çocuğunu, yurdundan kopmuş, uzak medine içinde, iskorpite ve çöle nasıl yedirdigimizi ama yinede yanlışa inatla gittiğimizi anlatıyor ve bu inat'dan payını alan sıkıntısını çeken yine askerimiz,anadolu kadını ve çocuğu olmuştur.Ölen, eskiyen, yırtılan her şey, canımızdan, memleketimizden bir şeyler götürmüştür ...Biz sadece ön safhalarda çarpışan,savaşın tüm acısını kızgın demirlerle derimize kazıyan Anadolu insanı,kazananı İngilizler ama masada konuşan Almanlar olmuştur. Türk,harpde kullanılmış, kıymetlendirilmiş, destanlaştırılmış,sulhta ise yalnız bırakılmıştır.Bu savaşın kaybedeni Ahmetler,Mehmetler olmuştur.Ahmed'ini soran annesine;Hayır...Hiç