Ne var ki, dünyada “sizi anlıyorum” gözlerinin sahteleri türemişti; gerçeği sahteden ayırmak çok zordu. “Sizi anlıyorum konuşmamıza ihtiyaç yok” ya da “siz onlara bakmayın yalnız gözlerime inanın” bakışlarının çoğu aslında bugünü geçirmek için birine ihtiyacım var kalıbından ibaretti. İnsanın, böyle sahtekarları görünce, başı ağarıyordu.
Benim içimdeki çocuk büyümedi...
(Yirmiüçnisanda onu da bir saatlik başbakan yapsalardı belki büyürdü. Hayır, büyümezdi.)
Yıllardır taşıyorum içimdeki çocuğu; yaşamadığı için büyümedi hiç, amcası.