Dünyanın bakışlarından ürküp kaçan o solup sararmış ben, ismini hatırlayamadığım çocukluğumdu. Öptüm, dudağıma tozlu bir parça örümcek ağı bulaştı. Kendi masumiyetime uzak bir hatıra olarak bile dokunamayacağımı anlatan çirkin bir hatırlayıştı o ağ! Dünyanın ne işe yaradığını anlatan bir hatırlayış. Her temasın bir tuzak olduğunu söyleyen…
İnsan, insan kardeşlerinin sırtından geçinerek rahat rahat yaşamanın ve safa sürmenin tadını çıkarmış, Gereksinim’i kendine şiar ve bahane edinmiş, zamanı gelince de o Gereksinim kendi başına dert olmuştur.
Sayfa 69 - İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu