Gene biraz sustular. Konuşmak çok zordu, ağzında bir şeyler gevelemenin anlamı yoktu çünkü. Her şey zaten anlamını yitirmişti ve her şey bir tek anlama geliyordu: Ölüm!
İnsan beyni, ölüm dirim arasındaki, anlatılmayacak kesinlikte olan bir sınırda olmasına dayanamıyor ve rüzgarın kuruttuğu bir kil toprağı gibi bin parça oluyordu.