Canon Daddy
@CanonDaddy
Kaba saba tabutlara ölü bedenler yerleştiriliyordu... Sonra götürdüler cenazeleri... Boyunları uzamıştı, gözleri deli gibi yuvalarından uğramıştı... Mor dilleri şişmiş, şimdi kanlı köpüklü ağızlarından korkunç bir çiçek gibi sarkıyordu. Ve yavaş yavaş adeta yüzercesine geri dönüyordu onlar, aynı yoldan, kendi ayakları ile geldikleri yoldan...
<<Niye şimdi bu kadar rahat, bu kadar sevinçli, uçarcasına hafif ve özgürüm? Evet, özgürüm. Yarınki idamı düşünmüyorum, hiçbir idam olmayacakmış gibi. Duvarlara bakıyorum ve duvarlar yıkılıyor, yok oluyorlar. Ve şimdi öylesine özgür ve rahatım ki, hapishanede değil, tam aksine, ömrümü tükettiğim bir hapisten yeni çıkmış gibiyim? Nedir bu duygu böyle?>>
Onu çırılçıplak bırakmışlar, olmayacak bir şekilde soymuşlardı sanki: Üstündeki pılı pırtıyı çıkarıp atmakla yetinmemişler, güneşi koparmışlar üstünden, havayı almışlar, gürültüyü, aydınlığı, tavırlarını, hareket gücünü, konuşmasını. Ölüm daha yok ama hayat da yok, sadece yepyeni, şaşılası birşey var; anlamlı yada anlamsız bir şey mi? Ama özellikle derin, gizemli insanlık dışı bir anlama gelen bir şeydi bu; ve çözülmesi de imkansızdı onun.
Ve çıtı çıkmayan sessizliği hafifçe sallayarak kule saati çalıyor, hep çalıyordu. Ve saatin bir çalışından öteki çalışına kadar uzanan kıyılar içinde hayaller yüzüyordu sessizce, biri diğerinin ardından...
Yeryüzünde ne kadar bilgin, filozof, ne kadar cellat varsa hepsi şimdi hücresinde bir araya gelseler, önüne kitap, deri yüzen bıçak, balta ve ipler serseler, ölümün varoluşunu ispatlamaya, insanın ya kendi ölümüyle öldüğünü, yada başkasının eliyle öldürüldüğünü ve ölümsüzlük diye bir şeyin asla dünyada mevcut olmadığını anlatmaya çalışsalar, Musa'yı sadece hayrete düşürmüş olacaklardı. Nasıl mümkün? Ölmezlik nasıl olmazmış? O şimdi, bu anda bile ölümsüzdür. Daha nasıl ölüm, daha nasıl ölümsüzlük söz konusu olabilir? O şimdi hem ölmüş, hem de ölümsüzdür, ölümün içinde dipdiridir, hayatta iken olduğu gibi.