e s s
@Canperverim
19 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Ayşe Şasa; soylu bir aileden gelmiş yahudi dadıların elinde büyümüş yurtdışında eğitim görmüş ünlü bir senaristtir. Onu okumamızı sağlayan ise hayatındaki dönüm noktası; onsekiz yıl ruh sağlığında ciddi problemler yaşamış taa ki İbnül Arabinin Füsusul Hikemini okuyana kadar..O kitap ruhuna bedenine hayatına şifâ olmuş. Tasavvufla tanışıp manevi yolun yolcusu olmuş. Hayatından güzel insanlar geçmiş Kemal Tahir, Muhyiddîn Şekür gibi..
Okuyalım bizim hayatımızdan da bi’ Ayşe Şasa geçsin..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mantıku’t tayr; Bu eseri fakülte sıralarındayken hocalarımdan çok duydum fakat bir söz var ya her nasip vaktine esirdir diye işte okumak şimdiye nasip oldu. Kitabın önsözünü okurken şöyle bir cümleye denk geldim “ Bu eserin en büyük özelliği, insanı eski halinde bırakmaması ve onu gönül adamlığı yolunda ilerlemeye yönlendirmesidir.” Bu cümlenin heyecanıyla başladım okumaya.. Sayfalarda kendimi fakültede tasavvuf dersinde buldum; hocamın muhteşem anlatışı, o tınısı hala kulağımda.. Ferîdüddîn Attâr sembolik dil kullanarak kuşların Hâkk’a doğru olan yolculuklarından bahsediyor. Yola revan olmuş otuz kuşun yani Sîmurg’ un hikayesi bu.. En önemliside bu manevi yolculukta bizim payımıza düşenler..
Herkesin okumasını tavsiye ederim fakat tasavvufa ilgisi olanlar kesinlikle okumalı..
-Biraz divan edebiyatı biraz tasavvuf ve biraz da aşk var kitapta.. Aşk dediysem sosyal medyada veya çevremizde gördüğümüz adı aşk zannedilen laçka ilişkilerden bahsetmiyorum; hakiki aşk yani ilahî aşk..
Okurken çokça lezzet aldım, ruhum törpülendi.. En çokta derin anlamlar içeren beyitlerin ayetlerle olan ilişkisi etkiledi beni. Şeyh Galib’in bir beyiti bırakıyorum buraya;
‘Kandîl-i dil ki şu'le-i meyden ferâğı var
Yâkûtdur ki cism-i terinden çerâğı var’
İsmet özel; düşünce dünyası olsun, kişiliği olsun çok önemli bir mütefekkirdir. Böyle insanların günümüzde yaşıyor oluşu; bu modern dünyanın içinde boğulan biz insanlar için bir umut ışığıdır..
Okuduğum kitabında da en beğendiğim kısımı paylaşmak istiyorum;
“İnsanlar arasında adet haline gelmiş öyle davranışlar, öyle alışkanlıklar vardır ki, bunlar insan için tıpkı taş yemek gibidir. Eğer zararı bakımından düşünürsen taş yemekten daha çok zarar veren işlerdir bunlar.
Bunlar taş yemek kadar budalaca, insanın öz niteliklerine yabancı tutum ve davranışlardır.
Eğer insanlar acınacak haldeyse,insanlar arasında zulüm,haksızlık,merhametsizlik,yozlaşma ve ihanet hüküm sürüyorsa bunun sebebi; insanların sanki yermişçesine yedikleri bunca nesneden, taş yemeye mümasil tavırlardan doğmaktadır.
İnsanın taş yemeye ihtiyacı yok diyorsun.
Öyleyse şunu düşün:
İnsanın ihtiyacı olandan fazlasını elinde tutması kendisi için taş gibidir.
Bu yalnız mallar, servet, güç gibi nesnelerde geçerli değil. Merhamet, şefkat, tevazu gibi şeyler için de böyle.
Bilgi için de böyle.”
Yıllar öncesinde babam kitap fuarına gitmişti, arkadaşının bi’ kitabını alarak eve gelmişti.. Annem’de yazarın ismini duyunca eskiden kızkardeşleriyle muhabbetimiz vardı birbirimize gider gelirdik diye maziye gitmişti. İşte bahsi geçen bu kitabı yıllar sonra okumaya başladım..
Hikayesi olan insanları sevdiğim gibi hikayesi olan kitapları da seviyorum..
Kitap kısa kısa denemelerden oluşuyor. Denemelerde süslü ama insanı düşündüren cümleler var, hiç sıkılmadan sayfaları birbiri ardınca çevirdim. Kitapta bazen bi’ trenin içine sinen kokuyu duydum bazen bir roman kahramanının serzenişlerini bazense yalnızca bi’ pencereceden baktım.. Yenilgilerimin içimdeki çığlıklarını, bu kitapta buldum. Raf bekçisi olmayı çok sevdim. En çokta kendi ruhumu okumuşum hissi zevk verdi bana. Okuyun efendim
