Canan
@Canuka
Ben kişizade,
Her türlü dertten topyekun azade
Hani şu ekmeği elden suyu gölden.
Durup dururken yorulan,
Kibrit çöpü gibi kırılan,
Yalnız sanat çıkmazlarında başını kaşıyan,
Artık otlar, göstermelik atlar gibi bedava yaşayan...
Şu anda okuduğu kitap
Yaralayıcı deneyimlerimizin etkilerini hissetmeyi bitirmeden önce affettiğimizde, bakışımızı gerçek olaydan veya kişiden yapay olarak uzaklaştırırız. Duygusal gerçekliklerimizle ve taşıdığımız yaralarla olan bağlantımızı kaybederiz ve sonra bu yaralar hayatımız boyunca kontrolsüzce savrulur ve yalpalar. Yaralarımız iyileşmeden affetmek sadece daha fazla yaraya yol açar.
Yaralarımız iyileşmeden affetmek sadece daha fazla yaraya yol açar.
Bağışlamanın kısayolları, büyülü teknikleri ve yol haritaları yoktur. Bu, tüm duyguların doluluğunu gerektiren bir ruh yaratma ve kültür iyileştirme sürecidir. Gerçek bağışlama insanları özgürleştirir ve onları bilinçte ileriye fırlatır ve gerçek öfke, gerçek keder, gerçek panik ve tam duygusal bütünlük olmadan var olamaz. Duygularımızla ustaca çalışmak, kendimizin tam merkezine bütün olarak ulaşmamızı sağlar ve bu yeniden sağlanan denge noktasından itibaren affetmek doğal ve basit bir şeydir. Öfke ve bağışlama, acımasızca savaşan düşmanlar değildir; bunlar, tüm benliğin tam olarak iyileşmesi ve onarılması sürecinin temel ve yeri doldurulamaz yönleridir ve bu süreç yalnızca ruhsal (ve dolayısıyla tamamen duygusal) bir şekilde gerçekleştirilebilir.
Travma anındaki yaşlarına bağlı olarak, kişilerin travma tepkileri dil becerilerine (benim yaptığım gibi), el-göz koordinasyonlarına, yeme davranışlarına veya bağlanma ve aidiyet becerilerine yansıyabilir. Çocukluk travması mağdurları için, affetme süreci oldukça uzun olabilir (tıpkı İsa'nın söylediği gibi), çünkü travma onlarla birlikte büyür. Kesin bir affetme bölümü yoktur; bunun yerine, affetme güçlenme ve çözülme, daha da güçlenme ve çözülme vb. gibi kademeli bir süreçtir.
Bu kademeli süreç, travma mağdurlarının temel benliklerini travmatik davranışlarından ayırmalarına yardımcı olur. Gerçek duyguları onları gerçek zorluklarına götürür ve sonra kendilerini bütünlüğe geri döndürmelerine yardımcı olur.
Öncelikle, doğru şekilde yönlendirilmiş bir öfke nöbetinden sonra affedebiliriz ve sınırlarımızı geri kazanabiliriz; gerçek ve onurlandırılmış öfkemiz, gücümüzü ve ayrılığımızı yeniden keşfetmemize yardımcı olacaktır. Sonra, bilinçli olarak hoş karşılanan bir panik nöbetinden sonra affedebiliriz ve hayat kurtarıcı içgüdülerimizi geri kazanabiliriz; dürüst ve hoş karşılanan panik, her gün daha güvenli ve daha aklı başında olmamıza yardımcı olacaktır. Sonra, derin bir keder döneminden sonra affedebiliriz ve kırılmış ve ezilmiş kalplerimizi uyandırarak, acıya ve ihanete rağmen yeniden sevmeyi başarabiliriz.