“İnsanlar kazayla yalan söylemez. Bu kaldırımda takılıp düşmek gibi bir şey değil.”
Sevgi. Aile. Kahkahalar. Yolun sonuna geldiğimde sadece bunlar kalmış aklımda.
Düşünceler-hatta korkular- sesle somut bir şekle bürünene kadar hava gibi şekilsizdi ve bir kez vücut bulduğunda insanı yerle bir edebilirdi.
“Yoluma çıkan çiçeklerden bazılarını koklamak için durmam gerekirdi ama ben onları görmemişim bile.”
Ev hanımı olan annelerin hayatı böyleydi işte: Bitiş çizgisi olmayan bir yarış pistinde koşmak.