yasemin
@Capturelandy
17 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Uzun zaman sonra beni heyecanlandıran bir kitaptı.Neden; sanırım ilk başta isminden etkilendim.SOĞUKKANLILIKLA.İyi kitapları adından bile anlayabilme radarına sahip olduğuma da eminim:) Keza öyle de oldu.Ta ki son sayfayı kapatıncaya kadar.Gerçek bir hikaye..Zamanın,yerin önemi yok.4 güzel insanın bir hiç uğruna 2 canavar ruhlu katil tarafından işkenceyle öldürülmesi..Bu cinayetlerin aydınlanması için didinip duran bir şerif(Dewey) meraklı kasaba halkı..Katillerin aileleri..Yakalanıncaya kadar geçen zamanda yaşadıkları olaylar ve yargılanma süreçleri..Ve idamları..Peki beni ne rahatsız etti hemen söylüyorum.Hiç öyle pskilojik analizlere filan da girmeyeceğim.Yazarın bu 2 canavarı güzellemesi..İfadeleri alınırken çocukluklarından ve aile yaşamlarından bahsettiklerinde neredeyse okuyan kişiler onlarla bir bağ kurup hatta acıyacak ve aman ölmesinler lütfen diyecek gibiydi.Şunu demek istemiş sanırım bakın bu 2 kişi aslında çok kötü çocukluk yaşamış,tramvaları da var,tipleri de düzgün hiççç katile de benzemiyorlar hatta biri zekii biri esprili şakacı vs vs .Bunları okurken kitap gözümde bambaşka bir hal aldı.Şu an güncel olarak yaşadığımız hepimizi üzen o olay..”Suça sürüklenen çocuklar”.. Bağlantıyı kurun ne demek istediğimi anlayacaksınız.Böyle bir sahtekarlığı siz insanlar uydurdunuz.Dick ve Perry denen o katiller çocukken de o ruha sahiptiler.Kitabın sonlarına dogru birinin mahkemede söylediği söze katıldım yalnızca.” idam edilseler bile yalnızca 2 kişinin hayatından gitmiş olacak”. bu iki acımasız katilin cezalarının bedeli tabiki de kısacık süren idam bile olamaz.Neyse ki ilahi adaletin olduğu bir boyut bir yerlerde iyi ki var.
Ayrıca son olarak kitabı normalde 3 günde bitirebilirdim ama o yabancı isimler o kadar fazlaydı ki kim kimdi? Bu yer neresiydi? gibi gibi bir
Reklam
Arkadaşlar sonunda finalinde yani tokat yemek hoşunuza giden kitapları seviyorsanız bu kitaba bayılırsınız.Okurken beni çok zorladı edebi dili çok karışıktı.İsimleri kafamda tutmak için epey zorlandım kim kimin kuzeniydi gibi.İngiliz hikayelerini sevmememle ilgili de olabilir bilmiyorum.Amaaa aşırı derecede merakta bırakan basit bir olay beni sürükledi.Nereden nereye..Filmini de izledim sonrasında yapım ekibini tebrik ediyorum bire bir saliselik sahnelerini bile bire bir yapmışlar.Briony ile birlikte nefret duygunuzu yeniden şekillendirebilirsiniz.Gercekten bir kötülüğün başka insanların hayatlarını nasıl mahvedebileceği silsilesine şahit olmak beni yıprattı.Sonuç olarak konu muhteşem ama edebi dil zevksizdi.
Okurken hep bir panik halinde olup kitabın sonunda ise ben de öldüm gibi bir şey oldu.Resmen o acıyı hissettim.Göz göre göre sanki kadere kimse bilerek engel olmadı gibi sinir bozucu bir hal.Ve Santiago Nasar’ın masum oluşuyla birlikte hoşuma giden kişiliği bana acı verdi.1 saatte okudum ama eminim hep aklımda kalacak kafamdaki o beyaz gömleğiyle katledilişi..:((((((
Kitap dünyamda insanları ikiye ayırırım.İnce Memed’i okuyanlar ve diğerleri diye.Şimdi bu ayrımıma bir kitap daha ekliyorum: Tatar Çölü..Bu kitabın ne anlattığı hakkında bir şeyler söyleyebilmek bence çok zor:)Çünkü konu değil hisler var.Ben tam olarak şöyle hissediyorum;basit,sakin,durağan,tehlikesiz,hatta sıkıcı ve heyecansız gibi görünen bir durum ben kitabı beklentisiz okurken sinsice zihnime girmiş ve son sayfasını kapattıktan sonra beni evin bir köşesinde felç etmiş gibiydi.O hissi unutamıyorum..ki hala bir şeyler yazıyorum buraya.Zamanın ışık hızı gibi hissettirdiği bu dönemde üzerine hiç düşünülmeyen bir BAKIŞ AÇISI’ydı sanırım o his.
Son olarak şunu hatırlıyorum;bir kaç ay her arabaya binip önümdeki yola çıktığımda kitabın kapağını ve ismini görüyordum:) Üzerinden çok zaman geçmiş..Şimdi ise hala merak ettiğim bir şey var.Bu kitap benim o dönemki ruh halimle ilgili mi bana öyle hissettirdi yoksa ne..Şimdi bu anda bu kitabı okuyan 20 farklı kişiyle sohbet etmeyi o kadar isterdim ki..Bastiani kalesinde bir akşamüstü Tame Impala “Let it Happen “dinliyorum:)Görüntüyü hayal edenler like
Tamamen yanlı,içi nefret,iftira ve yalandan ibaret olan 800 sayfalık bir kitap.Yazar'ın vatan düşmanı bir şizofren olması çok muhtemel.Sinir krizleri geçirerek okudum.Kitabın ismiyle içindekiler arasında hiç bir alaka yok.Okumuş olanlar ne demek istediğimi çok iyi anlayacaklardır.Neyse ki Abdülhamid'in kim olduğunu bu vatan düşmanı yazarların kitaplarından öğrenmedik.Sinir krizleri geçirerek okuduğum anlarda beni güldüren son kısım ise şu oldu;İngilizler bizlerin en büyük dostuymuş:)adeta şaka kitabı!!Yazar'ın kim olduğunu araştırınca da Abdülhamid'e olan bu takıntı derecesinde olan nefretinin sebebi anlaşılacaktır.İlk kez bir kitabı fırlatıp atmak istedim elimden
Reklam