İnsan kördüğüm gibi oluyor bazen.Anlatamıyor konuşamıyor sımsıkı bir kördüğüm gibi. O kadar yalnızlaşıyor ki yalnızlığını kendiyle bile paylaşmayı bilmiyor. Varsa kaybetmediği umudu o mutluluğu kendine çekiyor. Ama herkesin ve herşeyin aynı olduğu zamanlarda bu pek mümkün olmuyor. Kalbimin ağırlaştığını hissediyorum. Herkese verdiğim sevgiden kalbim ağır basıyor. Tam şimdi evet bitti diyorum. Tam orada yeniden başlıyor. İnsanların düşüncesizliklerini düşünüyorum. Düşünmekten yoruluyorum en çokta. Sonra Descartes ne demiş diyorum ve gülümseyerek unutmaya çalışıyorum.