Sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi.
Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi.
İnsan her gün anımsar mı aynı gözleri.
Seni seviyordum ve senin haberin yoktu.
Saçlarını izliyordum uzaktan kulağının arkasına düşüşü ve burnun herkesten başkaydı işte.
Güldüğün zaman yukarıya bakardın, yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı.
Ne güzeldiler sen bilmiyordun.
Ben seni seviyordum.
Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler.
Duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu.
Geri dönüyordu, çoğalarak.
Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi, herşeyi erteleyeşim oluyordun... İclal Aydın