Fransız yazar Montaigne denemenin kurucusu ve öncüsü kabul edilir. Montaigne 'nin eleştiri denemeyecek içsel sorgulamasına tanıklık ettiğimiz eserde esasında büyük bir felsefe olan kendini bulmak ' ve kendini aramak ' gibi büyük soruların cevap bulmayan muhakamesine tanıklık etmekte zihnimde her zaman yankılanan en uzun yol kendine giden yoldur sözünün duygusal ve edebi kanıtlarına varmış gibi bir doyum hissettim Montaigne'yi tanırken . Evet tanırken! Çünkü yazar cümlelerinde kendinden çok izler barındırıyor kendini arayan Montaigne,onu yazdıklarında bulan bizler oluyoruz . " Ben kitabımı oluşturduğum kadar,kitabımda beni oluşturdu." Sözü de bu arayışın ve bulunmanın apaçık kanıtıdır. Aramak boşuna bulamayiz yalnızca bulunuruz . Yazarın kitaptaki mütevaziliği onun bir yazar olma isteğinden çok anlam bulma arayışında olması gözden kacmamaktadır." "Kitabımda sade, tabii ve her günkü halimle, özentisiz , doğal görünmek istiyorum; çünkü ben kendimi olduğum gibi hiçbir gösterişe kaçmadan anlatıyorum."
Onların amacı kendilerini anlatmak değildir, tabi sırası gelince de kendilerini ortaya koymaktan çekinmezler. Sokrates kendinden söz ettiğinden daha fazla neden söz eder?