Cem Erem
@CemErem
37 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·73 syf.·
33 saatte okudu
·2024 58. kitabı
Mohamed Mbougar Sarr'ın "İnsanların En Gizli Hatırası" kitabı, modern bir edebiyat şöleni. Gizemli bir kitap, gizemli bir yazarın peşinde bir yolculuk…
Yazarın anlatım tarzı bir nevi edebi bir labirent gibi; karmaşık ama büyüleyici. Kendisini kurmaca ve gerçeklik arasında ustalıkla kaybolmuş bir rehber olarak konumlandırıyor, okura bir tür zihin oyunları sunuyor. Kitabın dili şiirsel ve yoğun, tıpkı Umberto Econun Gülün Adında ya da Roberto Bolanonun 2666 sında olduğu gibi, her sayfa başka bir gizemin kapısını aralıyor…
Yazarın hikâyesi, Afrika'dan Paris'e uzanan çok katmanlı bir anlatıBirazda hafif polisiye gibi, sonuçta esrarcengiz bir kitabın izini sürüyoruz. Belkide bu yüzden okuyucu kitaba bağlanıyor. İçinde biraz toplum eleştirisi, biraz yazarlık üzerine düşünceler, bolca edebiyat referansı var. Sarr ın anlatımı, adeta bir okuma maratonu gibi; koşmaya hazırsanız sizi sonuna kadar sürükleyecek ama bir yandan da yolun tadını çıkarmanızı sağlayacak kadar yavaşlamayı ihmal etmiyor. Biraz Elif Batumanın Ecinnilerini andıran bir edebi içe bakış, biraz da Salinger’ın karakterlerinde gördüğümüz o içsel huzursuzluk...
Bu kitabı özellikle, edebiyatın sadece hikaye değil, aynı zamanda bir deneyim olduğuna inanan okuyucuların seveceğini düşünüyorum. Eğer Gülün Adında kelime haznenizi genişleterek ilerlemeyi sevdiyseniz, Bolanonun yoğun anlatısında kaybolmaktan keyif aldıysanız (ya, burada bir itiraf yapmam lazım dürüstçe: Bolanonun 2666sını işte bu yoğunluk yüzünden yarıda bıraktım ) ya da Italo Calvino’nun Görünmez Kentlerindeki gibi metin içinde kaybolmaya hazırsanız, Sarr tam size göre. Tabii, metinler arasında ipuçlarını arayıp bulmayı seven bir dedektif ruhuna sahipseniz bu kitap adeta bir hazine haritası gibi…
Bu arada; kitapla Bolano arasındaki bir ilişki daha,
Çocukların da kendi hüzünleri olduğunu unutuyoruz; ve en iyi ve kötü günde bu hüznü belki de daha da kuvvetli bir biçimde yaşıyorlar çünkü çocuklukta hiçbir şey yarı yarıya yaşanmaz: Dünya, henüz yumuşacık olan ruhumuzun tüm kapılarından var gücüyle içimize dalar. Orada hangi yaşta olduğumuza bakmaksızın yapacağını yapar. Ardından yine bir o kadar şiddetle geri çekilir. İşte o zaman, anlamayı, kaçmayı, içimize kapanmayı, kendimizi gizlemeyi, kurnazlıklar yapmayı, daha çabuk iyileşmeyi öğreniriz. Ya ölmeyi. Yine de zaman daima öğretir. Ama zamandan öğrenmek için zaman gerekir. Ve çocuk, zamanın henüz ancak başlangıcındadır.
… erkeğin çalışmak ve savaşmak için tek ihtiyacı taşaklarıdır …