Cem Erem
@CemErem
37 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·218 syf.·
34 saatte okudu
·2025 20. kitabı
Reklam
Haruki Murakami’nin son romanı yazarın uzun bir aradan sonra yazdığı etkileyici bir eser. Murakami'nin karakteristik büyülü gerçekçilik evreninde geçen bu roman, yine yalnız, kendini arayan ve hayatın anlamını sorgulayan bir ana karakter etrafında şekilleniyor. Ancak bu kez, geçmişin gölgeleri ve belirsiz bir şehrin sırlarıyla dolu daha karanlık ve distopik bir atmosferde ilerliyor…
Yani ilk bölüm hayli fantastik…
Murakami’nin romanlarında sıklıkla karşılaştığımız ortak karakter özellikleri vardır:
Sessiz, içine kapanık, caz ve klasik müzikle içli dışlı, geçmişte kaybettiği biriyle hesaplaşan erkek karakterler. Evet, tamda bu bu kitabındada böyle bir anlatıcımız var ve erkek. Şaşırdık mı? Elbette hayır…
Kitap bu açıdan Murakaminin klasik anlatı yapısına oldukça sadık. İsimsiz anlatıcımız gençlik döneminde mistik bir şehirde tanıştığı gizemli bir kıza duyduğu bağlılık nedeniyle bir ömür boyu bir içsel boşluğun izini sürüyor. Kitabın ilk bölümü bu gizemli duvarlarla çevrili daha da gizeml şehirde başlıyor. Lafı dolandırmadan söyleyeyim;kitap bu şehirde içinde kitap olmayan, insanların gölgesiz olduğu bu şehirde devam etseydi yarım bıraktığım ilk Murakami olarak tarihe geçerdi
Bundan sonra ise bir şekilde asıl dünyaya ışınlanıyoruz. Bu sefer içinde kitap olan bir kütüphaneye geçiyoruz Zamanla bu şehir (belirsiz olan fantastik şehir) ile kendi benliği arasında bir bağ olduğunu keşfediyor derken kitabı noktasına virgülüne anlatmayalım. Dediğim gibi anlatıcımız isimsiz, kitaplara düşkün, sessiz bir adam. En sevdiğimden bundan sonra gelsin karşılıklı nazik konuşmalar, tabi gizemden, gerçeküstünden ayrılmadan araya yemek tarifleri, müzikler falan sıkıştırmalar vs vs…
Sonuçta kayıkçı; kurguda radikal bir sapma yok. Murakaminin alametifarikası olan gerçeküstü unsurlar,
Osmanlı Devleti’nin Son Dönemine Ahlak Felsefesi Üzerinden Bir Bakış…
Kokotlar Mektebi, adından da anlaşılacağı gibi, Osmanlı toplumunun modernleşme sürecinde ahlaki normlar etrafında yaşadığı dönüşümü ve çelişkileri ele alır. “Kokot” kelimesi Fransızca kökenli olup, Osmanlı’da hafifmeşrep olarak görülen kadınları tanımlamak için kullanılmıştır. Ancak Gürpınar, romanında bu tanımı basit bir ahlaki yargıya indirgemekten kaçınır ve meseleye çok yönlü bir bakış sunar. Kadınların içinde bulunduğu sosyal, ekonomik ve kültürel koşulları, erkeklerin bu düzende oynadığı rolü ve toplumun genel ahlaki ikiyüzlülüğünü ele alarak Osmanlı’nın son dönemine dair çarpıcı bir tablo çizer.
Roman boyunca Gürpınar, tiyatral bir anlatım, akıcı diyaloglar ve halkın anlayabileceği bir dil kullanarak okuru içine çeken bir kurgu oluşturur. Onun mizahi üslubu, yalnızca eğlendirmek için değil, aynı zamanda toplumsal çelişkileri keskin bir biçimde görünür kılmak için vardır. Kokotlar Mektebi’nde kadın karakterler sadece “ahlaksızlık” yaftasıyla ele alınmaz; onları bu noktaya getiren sosyal yapı, ekonomik zorunluluklar ve kültürel baskılar da sorgulanır. Aynı şekilde, onları yargılayan ve ahlaki düzenin koruyucusu gibi görünen erkek karakterlerin de nasıl bir çelişki içinde olduğu ustalıkla işlenir.
Reklam