Osmanlı’da yaşayan insanların duygularının ne kadar saf ve aşk ile dolu olduğunu görünce insan hayretler içerisinde kalıyor; insan göremediği ve bilmediği bir geçmişe özlem duyuyor. İnsanların birbirine aşık olduğunda ne kadar zarif ve ahlaklı olduklarına şahit oluyorsun. Hissedilen aşkın tek taraflı bile olsa reddiyesinin karşı tarafı incitmeden yapıldığını, mantıklı cevaplar ve saygı çerçevesinde olduğunu görüyorsun. Sitemler, platonik olan aşklar, çift taraflı aşklar, istenme öncesindeki mektuplaşmalardaki betimlemeler o kadar kuvvetli bir lisan ile yazılmış ki okuru bile etkiliyor ve sanki yazan kişinin yanına götürüyor ve duygularının tesiri altında bırakıyor. Günümüzdeki Türkçe’nin de ne kadar yapaylaştığını ve bayağı hale geldiğini üzülerek belirtmek zorundayım. Kendimizi o kadar yetersiz şekilde ifade ediyoruz ki bunun sonucu pek çok yanlış anlaşılmalara yol açıyor. Üzülerek de söylüyorum ki duyguların tercümanı olan güzel Türkçemizdeki kelimelerin bir çoğunu kaybetmeyi tercih ettik. Eşinizi etkilemek isterseniz bu kitaptan kopya çekebilirsiniz ama bazı yerlede sözlük kullanması gerekebilir :)

Tarih