Green'in kanaatine göre, ölü bir annenin ya da babanın çocuğu büyüdüğünde pozitif, enerjik ve eğlenceli bir yetişkin olur ama bu hayat dolu kişilik çocuğun mütemadiyen ölü annesini ya da babasını canlandırma çabasının bir geç etkisidir. Başka bazı klinisyenler ise bu hayat dolu çocuğun diğer ebeveyni, yani hayattan yoksun ebeveyni dengelemeye çalışan ebeveyni taklit ediyor olabileceğini öne sürmüşlerdir. Her halükârda, annelerimizi ve babalarımızı içselleştirme biçimimiz nedeniyle bu ölülük bize de geçer.