Vedat Türkali 'nin eserleriyle her karşılaştığımda, edebiyatın yalnızca bir hikaye anlatma biçimi olmadığını, aynı zamanda bir dönemin ruhunu taşıyan güçlü bir tanıklık olduğunu hissediyorum. Mavi Karanlık da
Yüreğim, kafamın çiğnenip ezilmeye karşı en doğal başkaldırısı. Didinip doğrulara varmaktan başka ne mutluluğumuz var, demişti Korhan. Karşı çıkmamıştım ki ben!.. onu anladığımı kanıtlamak istedim. Tam yolun sonuna vardığımda…Yolun sonu yok ki.. Yol hep yeniden başlıyor. Biten biziz. Bitmemek için savaştığımız kadar insanız.
Politik zeminden çok daha acil olan, insani zemin. Bu zemini yakalamış değiliz. Politik tercihlerimiz farklı olduğundan, birbirimizin travmalarına, acılarına duyarsızız. Karşılıklı olarak birbirimizi algılamamızda ciddi sorunlar yaşanıyor.