Olasılıkları gözden geçirince, o gece ölebileceği, hatta kesinlikle öleceği gelmişti aklına ama bu düşünce ona ne o kadar tatsız, ne de korkunç geliyordu. Bu düşünce o kadar da tatsız bir düşünce olarak görünmüyordu, çünkü hayat onun için gerçek bir bayram değildi, tam tersine artık yorulmaya başladığı dur durak bilmez bir çalışma demekti. ... çünkü bu dünyada hizmet ettiği efendileri dışında onu bu hayata yollayan asil efendisine her zaman kendisini bağlı hissediyor, ölürken de bu efendinin emrinde kalacağını, bu efendinin onun kalbini kırmayacağını biliyordu.