Fatma akyol
@Chillnow
9 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan, Doğa, Suç üzerine Bir Ağacın Günlüğü
Didier Van Cauwelaert
Ekofeminizm ve Ekohümanizm'in güncel en iyi örneklerinden biri olan Bir Ağacın Günlüğü fantazya ve büyülü gerçekliğin arasında kalmış bir metin tamamen. Etrafımda çok okuyanına da rastlamadığım bir kitap olduğundan incelemesini yazmayı ayrıca bir özel buluyorum. Kitap Tristan adlı 300 yıllık bir ağacın yıldırım düşmesi sonucu devrilmesi ve hayatı sona yaklaşırken bize başından geçtiği her hikayeyi anlatmasıyla başlıyor daha sonra ise karakterler derinleşerek hepsiyle empati yaptığımız birer gerçek insana dönüşüyor adeta. Kitabın tamamen bir ağacın gözünden anlatı metni sunması bizlere etrafımızdaki sessiz tanıkların kimler olduğunu düşündürtürken okuma süresince çok daha duyarlı insanlara dönüşüyoruz çünkü ağaçlar, bitkiler, hayvanlar sadece biz onları görmüyoruz ayrıca onlar da bize görüyor beyinlerindeki birer izdüşümü halinde hayatımızı devam ettiriyoruz. Ayrıca Ağaçlar sadece birer canlı mı yoksa felsefi varlıklar mı sorusuna da yanıtlar buluyoruz yıllar boyu süren mitolojilerde, dini hikayelerde efsaneler ve halk hikayelerinde önemli yerler kaplayan hayatı değiştiren varlıklar arasında yer alıyor. Konuşamayanların Tanıklığı kimdedir? Madun dediğimiz kavram sadece konuşamayan insanlar mıdır?. Tristan bir armut ağacıdır meyveleri acı olan, aşılansa da meyveleri lezzetli olmayan toplumun faydasız gördüğü bir ağaç, ama hikayeleri olan dünyaya kalıcı bir şey bırakmak isteyen yine de ölümden korkmayan bir ağaç. Bİr nevi bir insan yani aynaya baktığımızda bizimle aynı endişeleri taşıyan bir ağaç görmenin mümkün olduğunu da gösteriyor yazar bizlere. "Beni kesmek isityorlar çünkü artık ihtiyaçları yok bana köklerim faydasız" sözlerinde insan ve doğa ilişkisinin temelini de görüyoruz Tristan tek taraflı ilişkilerin önemli bir örneği halinde insanlığın vicdanı ve
Didier Van Cauwelaert
Ekofeminizm ve Ekohümanizm'in güncel en iyi örneklerinden biri olan Bir Ağacın Günlüğü fantazya ve büyülü gerçekliğin arasında kalmış bir metin tamamen. Etrafımda çok okuyanına da rastlamadığım bir kitap olduğundan incelemesini yazmayı ayrıca bir özel buluyorum. Kitap Tristan adlı 300 yıllık bir ağacın yıldırım düşmesi sonucu devrilmesi ve hayatı sona yaklaşırken bize başından geçtiği her hikayeyi anlatmasıyla başlıyor daha sonra ise karakterler derinleşerek hepsiyle empati yaptığımız birer gerçek insana dönüşüyor adeta. Kitabın tamamen bir ağacın gözünden anlatı metni sunması bizlere etrafımızdaki sessiz tanıkların kimler olduğunu düşündürtürken okuma süresince çok daha duyarlı insanlara dönüşüyoruz çünkü ağaçlar, bitkiler, hayvanlar sadece biz onları görmüyoruz ayrıca onlar da bize görüyor beyinlerindeki birer izdüşümü halinde hayatımızı devam ettiriyoruz. Ayrıca Ağaçlar sadece birer canlı mı yoksa felsefi varlıklar mı sorusuna da yanıtlar buluyoruz yıllar boyu süren mitolojilerde, dini hikayelerde efsaneler ve halk hikayelerinde önemli yerler kaplayan hayatı değiştiren varlıklar arasında yer alıyor. Konuşamayanların Tanıklığı kimdedir? Madun dediğimiz kavram sadece konuşamayan insanlar mıdır?. Tristan bir armut ağacıdır meyveleri acı olan, aşılansa da meyveleri lezzetli olmayan toplumun faydasız gördüğü bir ağaç, ama hikayeleri olan dünyaya kalıcı bir şey bırakmak isteyen yine de ölümden korkmayan bir ağaç. Bİr nevi bir insan yani aynaya baktığımızda bizimle aynı endişeleri taşıyan bir ağaç görmenin mümkün olduğunu da gösteriyor yazar bizlere. "Beni kesmek isityorlar çünkü artık ihtiyaçları yok bana köklerim faydasız" sözlerinde insan ve doğa ilişkisinin temelini de görüyoruz Tristan tek taraflı ilişkilerin önemli bir örneği halinde insanlığın vicdanı veReklam
Gönüllü Gözetlenen Olmak
Byung Chul Han'ın kitabı genel olarak bilgilendirici, uyarıcı ve günümüz dijital toplumlarını anlatması bakımından son derece iyi bir perspektif sunuyor olsa da Şeffaflık toplumunu bir iletişim profesyoneli olarak değerlendirmek boynumun borcu haline gelmiş gibi hissediyorum...
O yüzden önce kitabın genel hatlarından bahsederek derinleşip Foucault'un yaşasaydı dijital panoptikon haline gelmiş sosyal medya verilerini nasıl eleştireceğine dair bir bakış sunarak metni sonlandıracağım.
Han, şefafflığı sadece görünür olmanın getirdiği dayatmalar ile ele almaz o görünür olmanın tehlikelerine de değinir. günümüz toplumlarında şeffaflık tanımı neyi ifade eder? İç ve Dışın bir olmasını mı, tamamen saydamlığı mı? Aslında bu terimi soyut anlamda da somut anlamda da oldukça sık kullanıyoruz. Ama güncel durumlar düşünüldüğünde devletler tamamen hesap verecek kadar şeffaf olmalı özel şirketlere verilerimizin hesaplarını sorabilmeliyiz. Şeffaf bir toplum sanki her derde deva bir nesne veya özne şeffaf olduğunda en güvenilir oymuş gibi hissederiz. Ama bu his gerçek mi yoksa öğretilmiş bir durum mu?. Han tam da bu noktada bu perspektif ile eleştirel bir bakış sunuyor bizlere çünkü şeffaflık sadece dürüstlük ve saydamlığı sağlamıyor aynı zamanda devamlı gözetlenebilir olmaya mahremiyetten uzak bir evreye geçişi simgeliyor. Han'a göre şeffaf bir toplum, her şeyin görülebilir, denetlenebilir, ölçülebilir olduğu bir toplum yapısıdır. Başta devamlı görünebilir bir toplum anlayışı hep hesap verilebilirliği simgeleyen olumlu bir toplum yapısı gibi algılanabilir ama gözetlenebilir bir toplum aynı zamanda bireysel özgürlükleri de tehdit eder. Herkesin herkes tarafından gözetlendiği bir toplumda birey dışarıdan bir göze sürekli maruz kalır. Bu da akıllara Foucault'un Panoptikon'nun evrimleşmiş
Fatma akyol
, bir kitap okuduPuan vermedi·224 syf.·
26 saatte okudu
·Okunma: 17 Mayıs 2025 02:09
·2025 14. kitabı
