Cihan Acar
@Chncr
İtalyanca Öğretmeni
Lisans
Bakırköy
21 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Madem biliyorsun, neden öğretmekten kaçıyorsun?
Kitabı okurken benim en çok dikkatimi çeken cümlelerden biri, Sümerlilere ait şu söz oldu:
"Biliyorsun, neden öğretmiyorsun?"
Bu cümleyi okuduğumda aklıma hemen günümüz geldi. Belki de bugün bu sözü şöyle güncellemek gerekiyor:
"Madem biliyorsun, neden öğretmekten kaçıyorsun?"
Bilginin bu kadar erişilebilir olduğu, fakat paylaşmanın giderek azaldığı bir dönemde yaşıyoruz. Aynı şekilde birçok güzel değerin anlamını yitirdiğini düşündüğümüz zamanlardan geçiyoruz. Yine de inanıyorum ki hâlâ bir yerlerde iyi kalpli insanlar var.
Üreten insandan, çalışan insandan, saygılı ve sınırlarını bilen insandan zarar gelmez. Aksine, onlar topluma ve vatana en çok fayda sağlayan, kıymeti bilinmesi gereken insanlardır.
Daha fazla ipucu vermek istemiyorum ama ufkunuzu genişletecek, düşündürecek ve bazı konulara farklı açılardan bakmanızı sağlayacak bir kitap arıyorsanız, bu kitaba mutlaka bir şans verin.
Secundus, Minutius, Hora
Secundus, Minutius, Hora
Saniye, Dakika, Saat
Zamanın ne kadar değerli olduğunu bize hatırlatan üç kelime değil mi?
Kitapta geçen şu cümle çok derin:
“Çünkü zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir.”
Hikâyenin olay örgüsüne baktığımızda, kitap aslında hepimizin nasıl modern kölelere dönüştüğünü oldukça net bir şekilde anlatıyor.
Bir şeyler satın alabilmek için zamanımızı satıyoruz. Peki, aldığımız o şeyler gerçekten hep gerekli mi?
Bir daha asla geri alamayacağımız zamanımızı satarken, karşılığında aldığımız “gereksiz” şeyler bizi sadece anlık olarak mutlu ediyorsa
Bu döngünün içine neden ve nasıl girdik?
Neden okumalısınız?
Tek cümleyle:
Masumiyet ve bilgelik dolu bir çocuk bakışıyla, modern hayatın karmaşasında kaybolmuş ruhlara doğa ve insan arasındaki unutulmaz bağı hatırlatıyor.
En doğru yasa bizi özgürlüğe götürecek olandır,” demiş Jonathan.
Peki biz gerçekten özgür müyüz?
Her gün aynı düzen:
Sabah 8, akşam 5–6… Haftanın 5–6 günü mesai…
Hatta çoğu zaman, mesai bitse bile bizden iş beklenen o hakka girilmiş saatler.
Bu kurulu düzende ne kadar özgür olabiliriz?
Yaşamak için en temel şeyleri — yemek, içmek, barınmak — karşılamak adına hayatımızdan sayısız saat veriyoruz.
Sonra kazandığımız parayla, bu süreçte kaybettiğimiz sağlığımızı geri kazanmaya çalışıyoruz.
Bu arada sevgi ihmal ediliyor; sevgisiz ortamlarda büyüyor, alışıyoruz.
Yavaş yavaş robotlaşıyoruz.
Kitapta bir cümle var:
“Bir yosun gibi anlam ve neşeden yoksun bir şekilde var olmaktansa, hiç olmamak daha iyiydi.”
Peki bu satırları okuyan kaç kişi,
kendini bir yosun gibi hissettiğini fark etti?
Boşluğa düşmüşlük hissi, insanın cebinden umudunu çalar.
Cömertlik, paylaşmak, yaraları sarmak… Sanırım insan bu duyguları hapishanede bile arıyor. 72. koğuştaki Kaptan’ın hikayesine baktıkça bunu açıkça görüyoruz.
Ama görmemiz gereken asıl şey şu: İnsan boşluğa düşünce, inanmak istediği her neyse ona körü körüne inanabiliyor. O noktada zihni, Müge Anlı’nın sık sık söylediği gibi, “hayat akışına uyuyor mu?” diye sorgulamıyor bile.
Kaptan’ın yaşadığı tam olarak bu değil miydi?
