Cihat Türkoğlu
@Cht_13
Kalbin hafızası ile aklın hafızasını karıştırmamak gerek.
İnsan, zihninin raflarını boşaltabilir, anıları tozlu odalara kilitleyebilir. Akıl, hayata devam edebilmek için unutmaya programlıdır; bir nevi hayatta kalma mekanizmasıdır. Ama kalp öyle çalışmaz. O, üstünü kapattığı şeyi yok sayamaz, sadece saklar. Tabi saklayabilirse... Bu yüzden aklın var olduğu sürece bir şey kalbin var olduğu sürece insansın.
Yaşarken hak eder insan ölmeyi; ya safi kötü olduğu için ya da çok iyi ve temiz kaldığı için. Sahi, ben ölümü hak ediyor muyum her iki manada da?
Olmayı istemediğim bir insana evrilmiştim. Şimdi tam zıttı bir hayat yaşıyorum. İstemeden yaşadığım hayatın aksini yaşıyorum çok şükür, acısını çıkarta çıkarta.
Ben sevilmeyi de hak edemedim; işte bunun acısını çıkaramıyorum. Gizde kalmış yara oldu, eynimiin içinde kaldı.
Oğuz Atay'ın kitabında (Tehlikeli Oyunlar) bahsettiği gibi:
"Bizleri yan yana getiren şartlar öyleydi albayım. Hak etmiyoruz albayım. Hak etmiyoruz."
En azından hakkıyla seveyim;
hakkıyla sevmeyi hak bileyim kendime.
Kimse bilmese de sevdiğim ruhun hüznünü, belki Rabbim der: "Gel kulum gel, hakkıyla şimdi ebedî bana gel."
ESRAR-IAŞK¹³
Bu gece bir farklı, efkarlı parlıyor ay,
Bu gece deniz bir farklı durgun.
Yoksa asırlık yaşamın yükünden o da mı yorgun?
Belli belirsiz yıldızlar bir farklı bu gece,
Sanki karmaşık düzenden bir bilmece.
Yoksa onu da mı üzüyor aşk dediğimiz tek hece?
ESRAR-IAŞK¹³
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim de bir ruhum bulunduğunu öğrettin.
