Masumiyet, hiç kirlenmemiş olmak değil; dünyanın tüm isine, pasına rağmen içeride bir yerlerde temiz kalabilmektir. İnsanın saflığı da böyle bir şey işte. Her şeye rağmen açmaktan vazgeçmeyen bir gül gibi, inatçı ve sessiz…
Bir kere kırılan güvenin ardından söylenen hiçbir söz, sergilenen hiçbir pişmanlık o ilk masumiyeti geri getiremez; çünkü insan bir kez şüpheyle tanıştı mı, en berrak sularda bile fırtınanın kopmasını bekler…