- Mən qadir yaradana deyərdim: "İlahi, mən sənin planlarını bilmirəm, bəlkə də, sən insanları xeyirxah və xoşbəxt etməyə hazırlaşmırsan. İstə bunu! Buna nail olmaq çox asandır. İnsanlara istədikləri qədər çörək, ət və şərab ver, yaşamaq üçün yer və paltar ver. Qoy aclıq və ehtiyac, onlarla birlikdə isə insanları ayıran hər şey yoxa çıxsın.
- Elə bu? - Rumata soruşdu.
- Sizin fikrinizcə, bu, azdır?
Rumata başını buladı.
- Allah sizə belə cavab verərdi: "Bu, insanlara xeyir gətirməz. Çünki dünyanızın güclüləri mənim verdiklərimi gücsüzlərin əlindən alacaqlar, gücsüzlər yenə əvvəlki kimi yoxsul qalacaq".
- Mən Allahdan xahiş edərdim ki, gücsüzləri qorusun, "Zülmkar hökmdarların başına ağıl qoy" deyərdim.
- Zülmkarlıq güc deməkdir. Hökmdarlar zalımlıqlarını itirsələr, güclərini də itirəcəklər, onları başqa zülmkarlar əvəz edəcək.
Budax daha gülümsəmirdi.
- Zülmkarları cəzalandır ki, güclülər gücsüzlərə zülm etməyi tərgitsinlər, - o, qətiyyətlə dedi.
- İnsan anadan gücsüz doğulur. Ətrafında ondan güclüsü olmadıqda güclüyə çevrilir. Güclülərin zalımlarını cəzalandırsam, onların yerini gücsüzlərin ən güclü, deməli, zalım olanı tutacaq. Beləliklə, hamını cəzalandırmaq lazım gələcək. Mən isə bunu istəmirəm.
- Qadir yaradan, yaxşısını sən bilərsən. Onda, sadəcə, elə et ki, insanlar hər şeyə sahib olsunlar və sənin onlara verdiklərini bir-birinin əlindən almasınlar.
- Bu da insanlara xeyir gətirməyəcək, - Rumata köksünü ötürdü, - çünki onlar hər şeyi məndən - havayı, zəhmət çəkmədən alsalar, əməyi yaddan çıxaracaq, həyata maraqlarını itirəcək və mənim əbədi olaraq yedirməyə, geyindirməyə məcbur olacağım ev heyvanlarıma çevriləcəklər.
- Onlara hər şeyi birdən vermə! - Budax qızğınlıqla dedi. - Az-az, tədricən ver!