ᎪᏒS
@CnARAS
Professore morto
Mutlak hedef, başkalarının fikirlerinden bağımsız olabilmektir.
Mr. Doctor(Genel Cerah)
Essayer d’être un bon médecin »
Vit à Paris, France
Fransa️
100 okur puanıMayıs 2021 tarihinde katıldı
Sudaki balıkKitap Alıntısı
"Neler vermezdi suda balık olmak için!"
Neler vermezdi balık olup o b
Beyaz Gemi'ye yüzmek için çocuk! Belki de babasının bulunduğu o Beyaz Gemi'ye.
Annesi ve babasının ayrılan, dedesine bırakılan, Karavul dağlarında dedesi Kıvrak Mümin ve üvey ninesi ile yaşayan çocuğun hikayesini okuyoruz. Dağların, ormanların içinde büyüyen çocuk taşlarla arkadaş oluyor, akıp giden nehirde, dedesinin oluşturduğu gölde yüzerek büyüyor, dedesine hediye edilen dürbün ile uzaklarda Isık Gölü'nde yüzen Beyaz Gemi'yi izleyip, balık olup o gemiye yetişme hayalleri kurarak geçiriyor günlerini.
Bu dağ başına arada bir çıkan gezici mağazadan dedesinin ona çanta alması ile hayatına yenilik katılıyor. Çocuk en çok dedesi Mümin'i seviyor. Bu hayatta ona değer veren onu seven başka tanıdığı yok. Ne üvey ninesi, ne Bekey Teyze ile eniştesi olacak adam Orozkul, ne de Gülcemal ile eşi Seydahmet. Bu ormanlarda arkadaş olarak kendine kayaları seçiyor çocuk.
Doğa ile iç içe büyüyen, ağaçları seven, dedesinden hikayeler dinleyen, Kırgızların Buğuların soyunun geldigi Boynuzlu Maral Ana destanını dinleyerek büyümüştür. Hayal dünyası geniş, umutları olan, temiz kalpli, insanın vicdanını temsil eden çocuktur o. Hırslarıyla kirlenmiş, iyilik nedir bilmeyen, karısını döven, alkolik, değerleri hiçe sayan, tarihe ve doğaya saygısı olmayan, saf kötülüğün temsilcisi Orozkul'un karşısında saf iyiliği temsil etmektedir. Dedesi Mümin ise hiç kimseye karşı çıkamayan, her işe koşturan, yaşına rağmen kimseden saygı görmeyen, kendini saydırmasını bilemeyen birisidir.
"Eğer yıldızlar insan olsa, gökyüzü onlara dar gelir, sığmazlardı. Eğer balıklar insan olsa, nehirler ve denizler onlara yetmezdi."
Bir gün ormanda devirdikleri ağacı çekerken yıllar yıllar önce oraları terk eden maralları tekrar görürler. Bu
Reklam
Savaşın acı yüzüKitap Alıntısı
Başladı ve ben; toprağın, güneşin, sarı tarlaların, emeğin, insanın büyüsüne, tasvirlerin alıp götürüşüne kapıldım. Aytmatov, ününü hak etmiş nice yazardan biri, bunu bu kitapla anladım. İnsanın duyguları birleşip gözlerine hücum edince, dünya bulanıklaşır. Bakar ama göremez. Kulağına dolan sesler de aynı görüntüler gibidir, uğuldaşırlar. Net olan bir şey vardır ama; yürekteki acı. Bir insan düşünün; çocukluğu bitmiş, gençliğin başında, batılı ağızla ''teenage'', bizim ağızla bıyıkları daha yeni terleyen bir delikanlı. Savaş var, atası, abileri cephede. Evin yükü herkese eşit dağılmış. Bu delikanlı, yarını düşünürek eline çiviyi, çekici alıyor. Başlıyor evi gezmeye. Nerede gevşeyen bir çivi var, çakıyor. Nerede onarılması gereken bir şey var tamir ediyor. Damı, bahçeyi, ahırı tek tek elden geçiriyor. Sebebi ne biliyor musunuz? ''Bir gün ben de gidersem...'' Bu sayfalar Ötüken Yayınları 66., 67., 68. sayfalar. Ben bunların yazdığı ve daha başka ince ayrıntıların olduğu bu satırları okurken... Okuyamadım. Değil bir cümle, kelimelerin üzerinde tek tek durarak, içimi bu duyarlı gencin ve diğer gerçeklerin acısıyla depremlere gark olmasına bıraktım. Cepheye giden bir oğul, onu tren garında göreceğini düşünen bir ana... O sahnede, yazarın anaya bıraktığı hisler; o ana, benzin içmiş de içini ateşe vermişler gibi bir ifadeyle anlatılabilir ancak. Savaşlardan, insanların iğrenç tamahkârlığından, gözünü bir avuç toprağın doyurabileceği herkesten nefret ediyorum. Yanan hep masumlar be. Savaş çok acıdır.
MevlanaHayat ve İnsan
Oysa... Sevgi hiçbir şeye bağlı olmamalıydı. Öyle içten gelmeliydi ki ..."
" Mevlânâ" Saman yolundaki İslamı'n altısı 
Mevlânâ
Mevlânâ