Öğretmenlikten geçmiş, veterinerlik göç yolunda olan ve çobanlık ile hayat-ı kovalayan şahsına münhasır bir garip. Değerli dostları, kitapları ve motoru, ilişilmesini kesinlikle istemez..
Öğretmenlikten geçmiş, veterinerligin göç yolunda çoban.
...
bu son derece acıklı durum için ne yapabiliriz zeyna?
elleri titreyen türkan şoray için ne yapabiliriz,
leğende çırpınıp duran balıklar için?
ay böyle tencere kapağı gibi yuvarlanırken sokakta
ortalığa çeki düzen verecek bir kadın lazım
önce acısını almak,
şerit şerit soymak, sonra bekletmek biraz tuzlu suda...
kara sularını akıtmak lazım.
bunar bizim tariflerimiz, mahallemizin
kim koklasa hayat pişirmiş bu kızları der.
dünyaya bir kadın eli değse zeyna!
şöyle ağır bir halı gibi çırpılsa
tozlar havalansa...
Büyümüş çocuk şiiri
....
İmgelerle yer değiştiriyorum Füsun
Şiirin bir odasına üç yüz milyon vereceğim
Durmadan mazmunlara sürgün gidiyorum olmuyor böyle.
Cümle kapıların önünde kelimelerle beş taş oynuyorum.
Karanlık sokaklardan biraz korkuyorum
Ama korkmuyorum da esasında.
Pardon diyorum ayağıma bastığında dünya
saçlarımın ucundan başlıyor artık kırılma
Kelimelerin tadına bakıyorum
Zehrinden korktuğum acı kelimeler yutuyorum yanlışlıkla.
kahverengi bir delik açıyor sayfanın ortasında
Elimde tuttuğum sigara
Ucu olmayan dize yakışıyor şiire
Anlar..
Eger,yenıden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz,sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadıgım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doguşu izler,
Daha çok dağa tırmanır,daha çok nehirde yüzerdim.
Görmedigim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım.
Yeniden başlayabilseydim eger,yalnız mutlu anlarım olurdu.
Farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.
Anlar,sadece anlar.Siz de anı yaşayın.
Hiçbir yere yanında su,şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eger,hiçbir şey taşımazdım.
Eger yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder,güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım,bir şansım olsaydı eger.
Ama işte 85'indeyim ve biliyorumn...
ÖLÜYORUM.... Jorge Luis Borges