Şimdi sizi okul günlerinize götürmek istiyorum bir kaç saniyeliğine.
Günlerden 22 Nisan,
şiirler son ezberini yapıyor,eksikler tamamlanıyor,elbiseler ütülenmiş,giyilmeyi bekliyor,anne ile banyo için pazarlıklar yapılıyor,kaynar su,bol sabun,zımpara kıvamında kese,
ve mutlu son...
Uyku sabaha kadar gelmeyeceği için,şiir bir daha gözden geçiriliyor...
Ve 23 Nisan...
İlk sahne deneyiminiz az sonra vuku bulacak,
içinde heyecan,ama başını yukarı kaldırıyorsun,kırmızı-beyaz bayrağı görüyorsun,sana sonsuz özgüveni aşılıyor...
Ve şiirini ciğerin parçalanırcasına okuyorsun.
işte o an...
O şiir,
size nakış gibi işliyor.
Içinizdeki yurtseverliği perçinliyor...
Her yer gerçekten bayram...
Şimdi o günleri az da olsa hatırladık.
Biz,o şiirleri okuyan,en ön sıralarda elinde bayrakla coşkuyu yaşayan,okul kıyafetini bir bayramlık gibi üzerinde taşıyanlardık...
Bir de bu 23 Nisan'da okula gelmeyen,bugünün ne olduğunun idrakına eremeyen,şiir okumak istemeyen,okuldan kaçan,öğretmenlere nefret kusan bir ögrenci tayfası vardı,hatırladınız değil mi?
Bugün kimlerle mücadele ediyoruz hatırlatmak istedim.
Saygılar.
Eren Kazım Yıldırım