Büşra Korkmaz
@Corcbuus
“Ama, zekânın tavırlarını efendileştirmek için okumak zorundayız.”
Reklam
“Kitap, istikbale yollanan mektup... smokin giyen heyecan, mumyalanan tefekkür.”
Nedir bu hüzün; nereden gelir; hüzünsüz olmaz mı? Ne olabilir ki, dersin saygıyla; doğrudan hayatın kendisi. Hayatla 'terbiye' edilmiş benim aklım ve kalbim. İnsanı kendi içine kitleyen bu yabancılaşma; bu yabancılaşmanın yarattığı, bir ucu düşmanlığa varan yalnızlık. Çaresiz düşürülmüş insan. Bunlar size de hüzün vermiyor mu? Şu küçük uyarıyı yaparsın hemen: Ben bu hüznü kutsamıyorum; insanın kalbine dokunan bir dille sergileyip reddediyorum. Bilinsin istersin
Şimdi anlıyor musun gidişinin neden ayrılık olmadığını? Bir yaprak düşmesi kadar ancak acısı ve ağırlığı olduğunu. Bir toplama işleminin sonucunu yazmak gibi bir değer taşıdığını. Boşluğa boşluk katmadığını. Kar yağdırmadığını yaz ortasında.
Reklam