Güntülü
@CumlePerisi
Okumak sizi kula kul olmaktan kurtarır.
Öğretmen/ Eğitim Gönüllüsü
AÖF İşitme Engelliler Sınıf Öğretmenliği/ AÖF İlahiyat
İstanbul
Ermenek
212 okur puanıAralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Eğer bir acıyı dindiremiyorsan ondan kurtulmanın tek yolu, kendini daha büyük bir acıya maruz bırakmaktır."
Handan, Halide Edip Adıvar'ın 1912'de yayımlanan en önemli eserlerinden biri ve Türk edebiyatında kadın psikolojisini derinlemesine işleyen ilk romanlardan biri olarak kabul ediliyor.
Kitabın mektup tekniğiyle yazılmış olması romana Handan karakteri, dönemin koşullarında idealize edilmiş ama aynı zamanda çok gerçekçi çelişkiler yaşayan bir kadın portresi çiziyor.
Handan karakteri, dönemin koşullarında idealize edilmiş ama aynı zamanda çok gerçekçi çelişkiler yaşayan bir kadın portresi çiziyor. Zeki, kültürlü, merhametli, kararlı, güçlü bir kadın ama aşk, vicdan azabı, toplumsal baskılar ve kendi iç çatışmaları arasında sıkışıp kalıyor.
Gençliğinde Nazım’a duyduğu aşkı reddedip Hüsnü Paşa ile yaptığı evlilik, vicdanını kemiren bir yük haline geliyor; sonrasında Refik Cemal ve Neriman üçgeninde yaşanan duygusal gelgitler ise trajediyi doruğa çıkarıyor.
Roman boyunca Handan’ın kendini bulma çabası, aslında II. Meşrutiyet dönemi Türk aydınının (özellikle kadınlarının) Doğu-Batı arasında, gelenek-modernite arasında, aşk-akıl arasında yaşadığı sancıları da yansıtıyor.
Handan’ın en güçlü yanı, psikolojik derinliği ve kadın kahramanın kusursuz bir “ideal” değil, yaralı, çelişkili, insanî bir varlık olarak sunulması. Halide Edip burada kendini de kısmen yansıtmış gibi görünüyor; kendi hayatındaki entelektüel arayışlar, evlilik deneyimleri ve toplumsal cinsiyet rolleriyle mücadelesi Handan’da hissediliyor.
Eğer psikolojik derinlik, kadın bakış açısı, aşkın yıkıcı gücü ve dönemin toplumsal eleştirisi ilgini çekiyorsa Handan hâlâ çok etkileyici ve okunmaya değer bir klasik.
İyi okumalar.
"İnsan ölen çocuğunun gözlerini nasıl kapayabilir?"
(Sayfa: 208)
Roman, 1596’da 11 yaşında hayatını kaybeden Hamnet’in ölümünün, ailesi ve özellikle annesi üzerindeki etkisini anlatıyor. Yazar bu olayı alıp kayıp, yas ve hatırlama üzerine derin bir edebi anlatıya dönüştürmüş.
Kitapta Shakespeare’in kendisi arka planda kalıyor; merkezde daha çok eşi Agnes ve annenin yaşadığı büyük yas var. Roman, ünlü bir yazarın hayatından ziyade, bir annenin evlat kaybıyla yüzleşmesini anlatan insani bir hikâyeye dönüştürülmüş.
Yazar doğayı, duyguları ve mekânları oldukça yoğun betimlemelerle aktarmış. 16. yüzyıl İngiltere’sinin gündelik hayatı, inançları ve salgın korkusu (veba) romanın dokusuna işlenmiş.
En etkileyici yanı, bir çocuğun ölümünün yalnızca bir ailenin trajedisi olmadığını; bazen bu acının, sanatın içinde yeni bir biçimde yaşamaya devam ettiğini anlatıyor. Yani O’Farrell, Hamnet’in ölümünün dolaylı olarak 'Hamlet' trajedisinin duygusal kaynağı olabileceğini ima ediyor.
Hamnet, klasik anlamda olay odaklı bir roman değil; daha çok duygu, atmosfer ve iç dünyaya odaklanan edebi bir metin. Bu nedenle yavaş ilerleyen bir kitap. Ancak dilin inceliği ve yasın anlatılışındaki derinlik, romanı oldukça etkileyici kılmış. Özellikle insanın iç dünyasını ve acının zamanla nasıl şekil değiştirdiğini anlatma konusunda güçlü bir eser.
İyi okumalar.
"Biz hem yalancılıkları kendimiz öğretiyoruz, hem de yeni nesil bozuldu, diye şikâyet ediyoruz.
(Sayfa: 94)
Kitap, adını taşıyan ünlü 'Otlakçı' öyküsüyle açılıyor ve toplam 25 kısa hikâye içeriyor (Gençlik, Kayışı Çeken, Arabacı, Dövüş, Mülahazat Hanesi, Yirmi Kuruş, Düğün Dönüşü, Hastanenin Yemek Tablası gibi). Esendal burada tipik Rus tarzı durum hikâyeleri yazıyor; büyük dramatik olaylar yerine, günlük hayatın içinden küçük, sıradan ama çok iyi gözlemlenmiş insan hallerini, zaaf ve gülünçlükleri yakalıyor.
En çarpıcı yanı, yazarın insanlara karşı inanılmaz hoşgörülü, sevecen ve biraz da muzip bakış açısı. Kimseyi yerin dibine sokmuyor, yargılamıyor; sadece, "bakın şu insanın şu hâline" der gibi anlatıyor. Bu yüzden okurken sık sık gülümsüyorsunuz.
Eğer kısa, akıcı, insanı yargılamadan seven, yer yer güldüren ama hep düşündüren öyküler seviyorsanız tam size göre bir kitap. Memduh Şevket Esendal'ı tanımak için en güzel giriş kapılarından biri. Bir oturuşta bitirip, "keşke daha çok yazsaydı" dedirten türden.
İyi okumalar.
