Selim Işık... Toplumdaki fertlerin suni dertleri arasında, ciddiyetten gülünçlüğe varacak bir hâle doğru temayül eden bir aydındır. Gülünçlüğe dedim çünkü yaşadığı toplumun fertlerinin yüce(!) dertleri onu yalnızlığıyla baş başa bıraktı. Toplum Selim Işık'ı hor gördü. Onun hareketlerini küçümsedi. Saf dediler Selim'e. Bencil dediler. Anlamak istemediler onu. Anlayamadıklarından dolayı reddettiler onu. Bu reddediş, intiharın kollarına bıraktı Selim'i. Tutunamayanlar kitabını ilk okuyuşumda, kitabı kendi görmek istediklerimle bağdaştırmıştım. Selim Işık'ın kendisinden çok içinde bulunduğu buhranı ele almıştım. Kitapta sadece kendi yalnızlığıyla, dertleriyle ilgilendim Selim'in. Kitabı ikinci okuyuşumda görmek istediklerimden çok görmem gerekenlerle onu tasavvur ettim. Bu kitap, türk aydına olan bakış açımı fazlasıyla değiştirdi.