Harun Tosuntaş
@Cyril
Mülahazalarımı, yargılarımı, herkesin de içinde bulunduğu maddi ve manevî yalnızlığımı sizinle paylaşmak niyetiyle kurduğum bir hesap.
25 Temmuz 2007
26 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlk Sosyolog, İlk Sosyalist : Saint-Simon
Saint-Simon'u anlayabilmek için okuduğum bir kitaptı kendisi. Daha önceleri Cemil Meriç'in Jurnal'ini okurken sık sık karşıma çıkan bu filozofa duyduğum saygı, bu kitapla vücut buldu resmen. Kitaplığımdaki yerini saygıyla muhafaza edecek bu kitap sayesinde, raflara her bakışımda Saint-Simon'un fikirlerini hatırlayacağımı umarım.
Aylaklar ve Askerlerin yerine emeğin ve kolektif bir yaşayış biçiminin getirilmesini savunan Saint-Simon, esasen bir Kont'tur. Yani bir feodal bey diyebiliriz. Diyebiliriz diyorum çünkü kendisi Kont'luk unvanından fikirleri uğruna vazgeçmiştir...
En kalabalık ve en yoksul sınıfın, yani işçi sınıfının kalkınmasını sağlayacak fikirler ortaya atar ama bunları faaliyete geçirerek eylemlerde bulunmaz. Bunun yerine Saint-Simon'un şakirtleri onun fikirlerini geliştirerek eyleme geçmeye zorlar.
Ama yinede Saint-Simon'un bu ütopik düşüncelerine rağmen görmezden geldiği -veyahut görmezden gelmek istediği- bir durum vardır. İnsan ruhunun karanlık yapısı... Aylaklar için olan düşüncesine olumlu bakmama karşın; askerler hakkındaki düşüncesi bence daha ileriki bir zamana aktarılması gereken bir fikir. Belki de hiç böyle bir fikri fiile geçirmemek en doğrusudur. Zira, bu günden belli olan dünyanın geleceği; bitmeyecek savaşların habercisidir bence.
Yalnız değilim.
Neydi insanın kaygısı? Kelimelerin şuuraltındaki anlamlarıyla yoğrulmuş bir zihnin bedbaht çırpınışlarıyla, acı çekmiş bir insanın, acısını ortaya çıkarma kaygısı mı insanın kaygısı? Uzun uzun edebî cümleler kurarak, yalnızlığıyla bütünleşmemeye kendini adamış olan insanın, yalnızlığıyla olan övüncü, ikiyüzlülük değil midir? Lanetler yağdırır insan kendine. Pişmanlığıyla acı içinde kıvranırken, yaratacağı yeni pişmanlıklar için yer açar kendine. Her pişman oluş daha dibe çekiyor kendisini. Başkasına yenik düşer; duygularına, kendisinde yenik düşer... En sonunda, içinde kaybolacağı uçurumu dünyada bulunması gereken en son yerde bulur: Yalnızlık.
Ve isteyeceği kurtuluş için yardımı dışarıda arar. Kitaplarda arar, insanlarda arar. Anlamlar arar, tanımlamalar yapar, çelişkilerle dolu zihni münasebetlerde bulunur. Ama yalnızlığına öyle sıkı sıkı bağlıdır ki... İlk ayrılması gerekenin o olduğunu bilemez.
Yalnızlık; seçilmiş yalnızlık yaftasıyla damgalansa bile, sonunda kendi karanlığı içinde kaybedeceği insan sen olursun. Seçilmiş yalnızlık değil, riyakar bir yalnızlık. Istırap dolu, bencil bir yalnızlık...
Ve artık yalnız değilim ben. Aslında hiç yalnız değildim ben. Ona olan özentim beni yapay bir yalnızlığa itti. Lakin ben başkasına anlattıkça yalnızlığımı; artık yalnızlık olmaktan çıkmıştır o.
"İnsan insanın umudu" der İsmet Özel. İnsan, insanın kurdu değil; umudu...