Modernitede şiddetin en merkezi topolojik kaymalarından biri psişik yani ruhsal içselleştirmedir. Şiddet, ruhun içindeki bir çatışma biçiminde yaşanır. Yıkıcı gerilimler dışa boşalmak yerine ruhu kemirir.
Umutla beklenen ve doğrulara gebe olan tek şey yarınlardır. Yarın, ertesi gün, sonraki yıl ve ileriki bir zamana dair beklemeyi sürdürürken, sıkıntılarımızı da beraberimizde sürüklediğimizi unuturuz. Bu günün sıkıntısını yarına taşır, yarından mucize bekleriz.