"Evet, toplum ailesiz bir hiç, haklısınız." Öyle diyor. Her gün oto sanayiden eve beş karış suratla dönen babamsız bir hiç toplum. Akşama dek ruhundaki eski bir lekeyi çıkarmaya çalışır gibi hunharca evin orasını burasını ovan, kendinden büyük halıları çıldırmış gibi balkondan çırpan annemsiz bir hiç toplum.
Burada halamın evinde, göğüs kafesimin içinde dolaşan vahşi hayvanlar sanki uykuya dalıyordu. Halam tek bir el hareketiyle hepsini evcilleştiriyor ve ben biraz olsun nefes alıyordum.
Durum ne olursa olsun, benden taraftı hep, umrunda değildi hayatın gerçekleri. Kalbimi benden çok kollayan hatta onu kimseden değil sırf benden koruyan tek insandı.