DVenus
@DVenus
Şu anda okuduğu kitaplar
Hep verdiği kararların böyle beklenmedik şiddetli bir darbeyle altüst olduğunu gördükten sonra artık kararına inanamıyor, hatta karar veremiyor, hangi kararla hayatını düzenleyeceğini şaşırıyor, "Tereddüdümün, zaafımın cezasını..." diye kendini suçluyordu.
Halbukü herkes aldanmıyor mu? Herkesin saadeti böyle bir aldanmanın neticesi, bir gafletin lütfu değil mi? diye düşünüyor, ''Ah aldanabilsem, hiç olmazsa yine aldansam!'' dileğiyle yanıyordu, fakat artık mümkün değildi, gözleri o kadar açılmıştı ki artık hep görüyordu.
Şimdi hatırladı ki henüz kızken kendi de kötü kocaya düşerse tahammül eden kadınlar gibi sabırlı ve sessiz kalmayacağını zanneder, öyle iddia ederdi. Fakat bugün bu kadarına tahammül ettiğini görerek yavaş yavaş birbirini takip ederek gelecek böyle haksızlıklara bgünü gibi sabrede ede bir gün alışacağını anlıyor, '' Yavaş yavaş ben de onlar gibi bir oyuncaki bir hizmetçi, sadece bir hırs ve zevk aleti olacağım'' diyordu.
Ruhunda o kadar kibir ve gurur vardı ki başkalarından kendisine en ufak bir imalı söz ihtimaline ve hakkına tahammül edemiyordu. Böyle şeyler için doğmamış olduğunu zaten düşünmüştü fakat tekrar ve çok acı olarak şimdi anlıyordu.
Böylece, ömrünün en güzel ve en saadet ve muhabbete layık zamanının aldanarak, geçip ziyan olduğunu görmek, hiç olmazsa ''Biraz mesut oldum'' diyememek hüsranı onu yıkıyordu. Kendisi yumuşak, cana yakın, uysal olmasaydı bu kadar bile rahat edilemeyeceğini, ne olmuşsa kendi budalalığından, itaatinden olduğunu görmek onu acı bir intikam hırsıyla, derin bir ağlama ihtiyacıyla sarıyordu.