Damla
@Dami
Dışarıda bakımevi diyorlardı oraya, ama mezarım olacağını biliyordum ben. Hayattan umudunu kesmiş insanların sığındığı, kıyıda köşede kalmış barınaklardan biriydi. Kaçıklar çoğunluktaydı. Yapayalnız ölsünler, kazananların başına bela olmasınlar diye aileleri tarafından bırakılan yaşlılar da vardı.
Bakıyorum ona. Anlıyorum. Özgürlüğünü savunuyor. Aylak aylak dolaşabilme, yavaş yavaş mahvolma özgürlüğünü. Ama özgürlük, özgürlüktür yine de.
...neden yarı yarıya delirdiğini açıkca söyleyeyim sana. Okuduğun için.
Daima ihtiyaç duyduğumuz sevgi...
Zihinsel özürlülerin yaşlısı Pepe'nin yanından geçerken, onun başını iki elimle tutup keline bir öpücük konduruyorum. Elimi tutuyor.
"Beni seviyor musun çocuk?" diyor.
"Elbette seviyorum," diyorum.
Elimi alıp öpuyor. Duygulanıyor. "Tesekkür ederim çocuk," diyor.
Zihinsel özürlülerin diğeri René oturduğu yerden "Ya beni? Ya beni?" diye soruyor.
"Seni de," diyorum.
Ayağa kalkıyor. Ayaklarını sürükleyerek bana yaklaşıyor. Var gücüyle kucaklıyor beni. Sonra kahkahalar atarak gülüyor.
"Ya beni, William?" diye soruyor Kolombiyalı cüce Napoleón. "Beni de seviyor musun? Senin takdirini kazanabildim mi ben?"
"Elbette," diyorum. "Seni de seviyorum."
Bunun üzerine yaklaşıyor, belime sarılıyor.
Duygulu bir sesle, "Benim gibi günahkâr birini sevdiğin için teşekkür ederim William," diyor. Gülüyorum.
Puan vermedi·64 syf.·
Beğendi
·9 günde okudu
·2019 23. kitabı
